Ali (Shahrokh) Rahmani Bonchenari

علی (شاهرخ) رحمانی تنها ۲۵ سال داشت؛ جوانی که ماه‌های پایانی ۱۹ ماه خدمت سربازی‌اش را پشت سر می‌گذاشت و هر صبح، یک روز دیگر را تا آغاز زندگی تازه‌اش خط می‌زد. آینده برای او رؤیایی دور و دست‌نیافتنی نبود؛ آرزوهایش به سادگیِ زندگی گره خورده بود. می‌خواست خودرویی بخرد، حرفهٔ ماساژ را با جدیت ادامه دهد، بیشتر ورزش کند و در کنار کارش در کافه، خانه‌ای از امید و آرامش برای خود و خانواده‌ بسازد. زندگی تازه می‌خواست درهایش را به روی او بگشاید؛ اما مرگ، زودتر از رؤیاها از راه رسید. جمعه، ۱۹ دی، حصار کرج یکی از صحنه‌های اعتراضات مردمی بود؛ مردمی که با امید به آینده‌ای بهتر و در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، بی‌سلاح و مسالمت‌آمیز به خیابان آمده بودند. اما آنچه در انتظارشان بود، نه شنیده شدن صدایشان، که شلیک گلوله‌های جنگی بود؛ گلوله‌هایی که در چند لحظه، سرنوشت هزاران خانواده را برای همیشه تغییر داد. آن روز، علی (شاهرخ) تنها قصد داشت همراه مادرش برای انجام کاری از خانه خارج شود. هنوز فاصله‌ای از خانه نگرفته بودند که گلوله‌ای جنگی گلوی او را شکافت. پیکرش در برابر چشمان مادر بر زمین افتاد؛ مادری که سال‌ها دست فرزندش را گرفته بود تا زمین نخورد، این بار او را در آغوش گرفت، اما دیگر هیچ آغوشی توان بازگرداندن نفس‌هایش را نداشت. آخرین نگاه‌ها، آخرین نفس‌ها و آخرین تپش‌های قلبش، همه در آغوش همان مادری خاموش شد که خود نیز در همان تیراندازی زخمی شده بود؛ زخمی که شاید روزی بر پوستش التیام یابد، اما اندوه از دست دادن فرزند، زخمی است که تا پایان عمر در جان مادر باقی می‌ماند. دوستانش او را جوانی مهربان، آرام، خانواده‌دوست و سرشار از محبت توصیف می‌کنند. عشق به خانواده، ستون شخصیتش بود و دلبستگی عمیقی به خواهرش داشت. او از آن دست جوانانی بود که خوشبختی را در لبخند عزیزانش جست‌وجو می‌کرد. آرزوهای او بلندپروازانه نبود؛ فقط می‌خواست زندگی کند، تلاش کند و فردای بهتری برای خود و کسانی که دوستشان داشت بسازد. با خاموش شدن او، خانه‌ای از خنده تهی شد، مادری تا پایان عمر با خاطرهٔ آخرین لحظه‌های فرزندش تنها ماند و خانواده‌ای، آینده‌ای را به خاک‌ سپرد که هنوز حتی فرصت شکوفا شدن پیدا نکرده بود. گویی با افتادن او، بخشی از امید نیز بر آسفالت آن خیابان فرو ریخت. پیکر علی (شاهرخ) رحمانی در گلزار حصار کرج به خاک‌ سپرده شد؛ در میان اشک‌های خانواده و سوگ مردمی که در آن روزهای خونین، عزیزان دیگری را نیز از دست داده بودند. آن گورستان، سرزمینی شد که آرزوهای ناتمام نسل جوان را در دل خود پنهان کرد؛ آرزوهایی که قرار بود روزی به زندگی تبدیل شوند، اما پیش از تولد، زیر خاک آرام گرفتند. او تنها چند قدم با پایان سربازی فاصله داشت؛ چند قدم با روزی که می‌توانست آزادانه برای آینده‌اش تصمیم بگیرد، چند قدم با ساختن زندگی‌ای که بارها در ذهنش تصویر کرده بود. اما مزدوری که ماشه را کشید، آن چند قدم را به فاصله‌ای ابدی بدل کرد. تقویم زندگی‌اش در همان روز متوقف شد و رؤیاهایی که برای فردا کنار گذاشته بود، برای همیشه در سکوت ماندند؛ سکوتی که هنوز در دل مادر، خانواده و تمام کسانی که دوستش داشتند، پژواک دارد.