Seyed Mohammad Reza Askari Mohammadi

می‌خواهم از آن شب بگویم؛ از ۱۸ دی، از آخرین ساعت‌هایی که کنار محمدرضا عسکری محمدی بودم. آن شب من، محمدرضا و چند نفر از دوستان‌مان به خیابان زدیم. خیابان برای ما فقط یک مسیر نبود؛ جایی بود که صدایمان را در آن گم نمی‌کردیم. آمده بودیم حق‌مان را فریاد بزنیم؛ حقی که از ما ربوده شده بود و ما باور داشتیم از تمام مردم این سرزمین گرفته شده است. محمدرضا فقط ۱۷ سال داشت، اما شانه‌هایش زودتر از سنش زیر بار زندگی خم شده بود. نان‌آور خانه بود. دو ساله بود که پدرش را به‌خاطر سرطان از دست داد. مادرم همیشه می‌گفت در این روزگار، زن تنها ماندن با دو پسر که یکی از آن‌ها معلولیت جسمی و اوتیسم هم دارد یعنی جنگیدن هر روزه با زندگی. مادر محمدرضا، با دست‌های خالی اما صبری بی‌پایان، هر دو پسرش را بزرگ کرده بود. یادم هست محمدرضا بعد از تمام شدن کلاس اول راهنمایی، دیگر به مدرسه برنگشت. دفتر و کتاب جایش را به سبد میوه داد. صبح تا شب در کوچه‌ها می‌چرخید؛ صدایش در محله می‌پیچید و مردم او را می‌شناختند. می‌گفتند این پسر، انگار از جنس آرامش است؛ سربه‌زیر، مؤدب، و همیشه با لبخندی کم‌رنگ. روز ۱۸ دی بود. هنوز ده دقیقه از خانه دور نشده بودیم که به مقابل کلانتری ۱۶۹ مشیریه رسیدیم. شعارها در هوا می‌چرخیدند، مثل موجی که آرام‌آرام بالا می‌گیرد. ناگهان صدا شکست. شلیک. بعد همه‌چیز به‌هم ریخت. خیابان، که تا لحظه‌ای قبل پر از صدا بود، در یک آن به جهنمی از دود و فریاد تبدیل شد. مردم می‌دویدند، زمین زیر پاهایمان می‌لرزید. در همان آشوب دیدم محمدرضا روی زمین افتاده است. انگار زمان برایم ایستاد. خودم را به او رساندم، بغلش کردم و با دست‌هایی که می‌لرزید، او را به ماشینی رساندم که برای کمک ایستاده بود. او را همراه یکی از بچه‌ها بردند. من اما فقط دویدم… به سمت خانه‌اش، به سمت مادرش. زنگ را که زدم، در با شتاب باز شد. مادرش آمد. نگاهش که به من افتاد، انگار پیش از هر کلمه‌ای همه‌چیز را فهمید. فقط پرسید: «چی شده؟» گفتم: «محمدرضا… حالش خوب نیست… بردیمش درمانگاه.» راه تا درمانگاه برایمان کوتاه نبود؛ هر قدمش سنگین‌تر از قبل بود. جلوی درمانگاه، او را دیدیم؛ در آغوش یکی از دوستان‌مان، داخل ماشین. نفس‌هایمان بریده بود. با کمک مادرش او را داخل بردیم. پرستار که معاینه‌اش کرد، گفت باید فوراً به بیمارستان منتقل شود. هنوز جمله‌اش در هوا بود که صدایی از دور شکافت: «پسرتون… مرده.» هیچ‌چیز در آن لحظه شکل واقعی نداشت. انگار جهان از کار افتاده بود. ما را به خانه یکی از همسایه‌ها بردند. سکوت سنگینی همه جا را فرا گرفته بود. ناگهان صدای زن همسایه آمد: «نه… محمدرضا داره نفس می‌کشه…» همین یک جمله، مثل جرقه‌ای در تاریکی بود. دوباره دویدیم. به بیمارستان بعثت. اما آن‌جا، آخرین در بسته شد. محمدرضا دیگر نبود. همه‌چیز فرو ریخت. مادرش فریاد می‌زد؛ فریادی که از عمق جان می‌آمد. ما فقط اشک بودیم، فقط سکوت. پیکرش را به کهریزک بردند. روزها کش آمدند؛ روزهایی که هر ساعتش شبیه انتظار بود، انتظار برای دیدن دوباره‌اش، حتی برای یک لحظه. تا این‌که ۲۰ دی، پیکر محمدرضا عسکری محمدی، دوست ۱۷ ساله‌مان، را تحویل دادند. او را در بهشت زهرا به خاک سپردیم؛ جایی که خاک، آخرین آغوشش شد. مادرش هنوز در همان لحظه مانده است؛ میان باور و ناباوری. انگار زمان برای او همان‌جا متوقف شده.