Soheil Ghovati Hassankiyadeh

سهیل قوتی حسن‌کیاده، فرزند بهمن، ۲۹ ساله بود؛ جوانی از آستانه‌اشرفیه، از سرزمین شالیزارهای سبز و باران‌های بی‌پایان. تا مقطع دیپلم درس خوانده بود و به‌عنوان مشاور املاک کار می‌کرد. اما برای مادرش، سهیل تکیه‌گاه خانه بود. پدرش سال‌ها پیش از دنیا رفته بود و سهیل، با همه جوانی‌اش، بار زندگی را بر دوش گرفته بود. مجرد بود و با مادرش زندگی می‌کرد؛ مادری که خانه برایش با حضور پسرش معنا داشت. نزدیکان، سهیل را به عنوان جوانی پاک‌سرشت و مسئولیت‌پذیر به یاد می‌آورند؛ جوانی که به ورزش بدن‌سازی علاقه داشت و به‌صورت حرفه‌ای آن را دنبال می‌کرد. بدنش را با تمرین می‌ساخت، اما شاید هیچ‌کس نمی‌دانست روزی باید برای ایستادن، نه فقط در برابر سنگینی وزنه‌ها، که در برابر ظلم و بی‌عدالتی هم آماده باشد. ۱۸ دی، سهیل به جمع معترضان پیوست. همان روز، گلوله‌های ساچمه‌ای دستش را زخمی کردند؛ زخمی که می‌توانست برای یک شب، بهانه‌ای کافی باشد تا به خانه برگردد و پشت پنجره‌ای امن، دور از هیاهوی خیابان بماند. اما دل بی‌قرار و وجدان بیدارش اجازه نمی‌داد آرام بگیرد و در خانه بماند. شامگاه ۱۹ دی، بار دیگر از خانه بیرون زد. این‌بار خیابان جهاد آستانه‌اشرفیه، آخرین مسیر قدم‌های او شد. سهیل همراه چند تن از دوستانش بود. برای لحظاتی از آن‌ها فاصله گرفت و چند قدم جلوتر رفت؛ چند قدم کوتاه که فاصله‌اش را از دوستان بیشتر کرد و او را به دل حادثه نزدیک‌تر. همان‌جا ماموران جمهوری اسلامی قفسه سینه‌اش را با  گلوله‌ای جنگی مورد هدف قرار دادند. دوستانش او را به بیمارستان پیروز لاهیجان رساندند. از آن لحظه، شب برای خانواده سهیل دیگر شبی معمولی نبود. شبی بود کش‌آمده میان ترس و امید؛ میان صدای قدم‌هایی که در راهروهای بیمارستان رفت‌وآمد می‌کرد و مادری که شاید هربار با شنیدن صدای باز شدن در، دلش می‌لرزید و به امید شنیدن یک خبر خوب، چشم به راه می‌ماند. سهیل را به اتاق عمل بردند. پزشکان برای نجات جانش تلاش کردند و هم‌زمان خانواده و دوستانش به امید بازگشت او، ثانیه‌ها را شمردند. اما جراحت سنگین‌تر از آن بود که بدن سهیل تاب بیاورد. سرانجام، در ۲۰ دی، نفس‌های سهیل آرام گرفت. آن شب، چراغی در خانه مادری خاموش شد؛ اما نام سهیل، در دل همان شهری که آخرین قدم‌هایش را در آن برداشت، ماندگار شد. اما حتی پس از قتل سهیل هم، راهی برای دادخواهی توسط خانواده وجود نداشت. برای ثبت شکایت، تحت عنوان حق تیر از خانواده مبلغ هنگفتی مطالبه شد و به آنان گفته شد که پیگیری قضایی ممکن است تحویل پیکر را با مشکل مواجه کند. و بعد، حتی برای خداحافظی هم فرصت زیادی به آن‌ها داده نشد. به خانواده گفته شد تنها ده دقیقه برای تحویل گرفتن پیکر فرصت دارند؛ وگرنه مأموران خودشان او را دفن خواهند کرد. ده دقیقه... برای مادری که قرار است برای آخرین‌بار فرزندش را ببیند. پیکر سهیل شبانه و با شرط حضور حداکثر سی نفر به خانواده تحویل داده شد. مراسم و سوگواری آن‌گونه که خانواده می‌خواستند، امکان برگزاری پیدا نکرد. و سرانجام، سهیل در دل تاریکی شب، در آرامگاهی در روستای سوخته‌کوه، به خاک سپرده شد. خاک، آخرین جایی بود که آغوشش برای سهیل باز ماند. آن شب، شاید باران گیلان هم مثل همیشه می‌بارید؛ همان بارانی که سال‌ها بر شالیزارهای آستانه‌اشرفیه نشسته بود و حالا بر خاک جوانی می‌نشست که دیگر به خانه برنمی‌گشت.