Mohammad Javad (Mehdi) Pourkarim Jalali

January 8, killed in Astana Ashrafiyeh and Lahijan resident Mehdi (Mohammad Javad) Pourkarim was a supporter of Esteghlal football team and he willed his parents to place the Esteghlal flag on his body and bury him with him if he was killed.

جاویدنام مهدی جلالی، جوان ۲۲ ساله‌ی گیلک، اهل آستانه‌ی اشرفیه و دانش‌جوی ترم آخر مدیریت بازرگانی در دانشگاه لاهیجان، شاعر و آهنگ‌ساز بود. مهدی جلالی در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی فراخوان رضا پهلوی به اعتراضات مردم و انقلاب ایرانیان، در آستانه‌ی اشرفیه پیوست. این دلاور در خیابان‌های شهر زادگاهش با اصابت گلوله‌ی جنگی سرکوبگران به ران پایش مجروح شد؛ خانواده‌ی او به دلیل نگرانی از بازداشت، او را به خانه بردند اما ساعاتی بعد به دلیل خون‌ریزی شدید جانش را فدای وطن کرد. خانواده‌ی داغ‌دارش پیکر او را به‌صورت شبانه و پنهانی به روستای مادری‌اش، لیالمانِ لاهیجان، منتقل کردند و روز ۱۹ دی‌ماه، پس از طی مراحل اداری و ارائه‌ی تعهدنامه‌ی کتبی مبنی بر رسانه‌ای نکردن موضوع و عدم شکایت از نهادها یا اشخاص حکومتی و دولتی، توانستند پیکر او را به خاک بسپارند. مهدی عاشق استقلال بود و گفته بود: «اگر آسمانی شدم، پرچمم را با من بگذارید…». در صفحه‌ی اجتماعی‌اش، که گویا اکنون در دست پدر است، در چنین آمده است: «رفتنش ناگهانی بود نشد داخل قبرش بگذاریم اما روز نصب سنگ مزارش، مادرش آرام پرچم را زیر سنگش گذاشت… و چه باشکوه مادری. آن روز فهمیدم وفاداری یعنی پای عشق بایستی، حتی وقتی دیگر نفس نمی‌کشی. و تو، پسرم، یادمان دادی وفاداری به عشق، بی‌وفایی به عدالت نیست. وفاداری وقتی مقدس است که به عدالت ختم شود.» پدر این جاویدنام، در مراسم چهلمین روز درگذشتش، پس از تشکر و قدردانی از حضور مردم، مهدی را طرف‌دار دموکراسی و عدالت‌خواهی و مخالف تمامیت‌خواهی خواند و در ادامه چنین نوشت: «مهدی پورکریم جلالی از جنس هیاهو نبود… از جنس ایستادن بود. او برای «تمامیت‌خواهی شخصی» نجنگید! برای تمامیتِ عزتِ یک ملت ایستاد. بعضی‌ها زندگی می‌کنند که بمانند… بعضی‌ها می‌روند تا یک راه بماند. مهدی از آن‌ها بود که باور داشت: وطن، فقط خاک نیست… و ایمان، فقط شعار نیست… عدالت را هزینه‌بر می‌دانست اما سکوت در برابر ظلم را پرهزینه‌تر. نامش شاید کوتاه باشد، اما راهش بلند است… و صدایش هنوز در رگ‌های غیرت این سرزمین جاری است. شهدای عدالت نمی‌روند! در تصمیم‌های بزرگ یک ملت تکثیر می‌شوند.»