Parsa Abbaspour

Shot by suppressive forces of the Islamic Republic regime during Iran's national uprising on the evening of 18 Dey. From Fardis, Karaj. Became a martyr for freedom and homeland, targeted with violence and bullets for standing with the people.

همین کوچه بود، همین کوچه خودتان! آن‌ها که قرار بود مراقبت باشند، به سوی تو شلیک کردند. تیر کتفت را شکافت. چه تیری بود که قلب و ریه‌هایت را هم پاره کرد؟ ای قد و بالای تو را قربان، در آغوش پدر خاموش شدی. درد صدای تو در آخرین لحظات زندگی بود: «بابا… سوختم.» و جگر پدرت سوخت و جان مادرت هم. تا سپیده دم پیکر بی‌جانت را سخن گفتند. مگر می‌شود وداع گفت با این انگشتان کشیده سنتورنوازت؟ چگونه می‌توان وداع کرد با قد رعنایت که در هیچ مدفنی نمی گنجد؟! پارسا عباسپور، ۲۳ ساله (متولد دوم آذر ۱۳۸۰)، دانشجوی رشته دبیری زبان انگلیسی و تنها فرزند خانواده بود. او در کنار تحصیل، در یک بوتیک کار می‌کرد و به موسیقی، به‌ویژه نواختن سنتور، دلبستگی عمیقی داشت. پدر او رحیم عباسپور، از فرهنگیان بازنشسته آموزش و پرورش است که بیش از ۳۰ سال از عمر خود را صرف تدریس و تربیت نسل‌های مختلف این سرزمین کرده بود. در فیلمی که پارسا برای معرفی محصولات بوتیک پر کرده، آن‌چنان محجوب و موقر است که نشانی از تربیت در یک خانواده فرهنگی است. پارسا در شب هجدهم دی‌ماه در شهر فردیس کرج، در جریان تیراندازی نیروهای امنیتی، هدف اصابت گلوله قرار گرفت. براساس گزارش‌ها، گلوله از ناحیه کتف وارد بدن او شده و قلب و ریه‌اش را دریده است. او با جراحات شدید به زمین افتاد و در نهایت در آغوش پدرش جان سپرد. گزارش‌ها حاکی از آن است که تیراندازی از پشت‌بام ساختمان راهنمایی و رانندگی انجام شده است. پارسا در همان لحظات اولیه مجروحیت، با وضعیت وخیم به آغوش پدر منتقل شد و اندکی بعد جان باخت. خانواده او تا سپیده‌دم پیکر بی‌جان فرزندشان را در خانه نگه داشتند. پارسا در نخستین شب فراخوان اعتراضی، به خیابان آمده بود. بنا بر اطلاعات منتشرشده، او در همان ساعات آغازین اعتراضات هدف گلوله قرار گرفت. زندگی کوتاه او در حالی پایان یافت که آینده‌ای روشن در پیش داشت؛ آینده‌ای که قرار بود در آن به عنوان معلم زبان انگلیسی، در کلاس‌های درس حضور یابد و آموزش دهد. در فیلمی که از لحظه خاک‌سپاری پارسا در دسترس است پدرش می گوید: «قدّو نگاه کن! قد بچمو نگاه کن! صدوهشتاده. صدوهشتاده» پدر او، که سال‌ها عمر خود را صرف آموزش کودکان این سرزمین کرده بود، اکنون با پیکر تنها فرزندش مواجه شد؛ فرزندی که خود می‌توانست ادامه همان مسیر آموزشی باشد. چهلم پارسا که بر مزار او برگزار شد. در این مراسم، جمعی از مردم حضور یافتند و با نواختن سنتور و اجرای نوای «ای ایران»، یاد او را گرامی داشتند. فضای مراسم همراه با اندوه و همبستگی جمعی بود.