Seyed Abdollah Zamani

Abdollah Zamani, the father of two-month-old Elara, was shot in the head with a war bullet at Falakeh Panjom in Fardis on the 18th of Dey when he went to buy baby formula. They did not allow a ceremony to be held and buried him in a security atmosphere in Malard.

عبدالله زمانی، پدر دو دختر به نام‌های آلارا (۲ ماهه) و عسل (۱۶ ساله)، ۴۵ سال داشت و اهل فردیس کرج بود. او در کار ساخت کمپرسور فعالیت می‌کرد و تمام تلاشش را برای زندگی بهتر و آینده‌ای روشن‌تر برای دخترانش می‌گذاشت. چندی پیش ماشین موردعلاقه‌اش را خریده بود و به زندگی امید تازه‌ای بسته بود. شب ۱۸ دی‌ماه، حدود ساعت ۱۱ شب، عبدالله برای خرید شیر خشک دختر ۲ ماهه‌اش به خیابان رفت و دیگر هرگز بازنگشت. به گفتهٔ یکی از آشنایان، او به سر کوچهٔ محل زندگی‌شان رفته بود تا از داروخانه برای نوزادش شیر بخرد، اما هنوز به داروخانه نرسیده بود که مأموران امنیتی او را به زمین زدند. وقتی خواست فرار کند، از پشت سر با تیر جنگی هدف قرار گرفت؛ گلوله به پشت سرش اصابت کرد و همان لحظه دچار مرگ مغزی شد و در وسط خیابان افتاد. یکی از افرادی که آنجا حضور داشت، او را به درمانگاه منتقل کرد. خانواده پس از جست‌وجوی فراوان، سرانجام او را در همان درمانگاه پیدا کردند، اما این پدر دلسوز روز ۱۹ دی‌ماه بر اثر شدت جراحات جان خود را از دست داد. مأموران سرکوب بدون اطلاع به خانواده، پیکر او را به سردخانه منتقل کردند. خانواده حدود یک هفته به دنبال پیکر او بودند و سرانجام توانستند پیکرش را تحویل بگیرند؛ پیکری که مشخص بود پیش از اصابت گلوله، دست و پایش شکسته و بدنش کاملاً کبود و سیاه شده بود. ابتدا شرط تحویل پیکر این بود که او را در مکانی که مأموران تعیین کرده بودند به خاک بسپارند، اما در نهایت با شرط برگزارنشدن مراسم و دفن در سکوت، پیکر عبدالله در آرامگاهی نزدیک خانه‌شان به خاک سپرده شد. در مراسم خاک‌سپاری، چهار مأمور لباس‌شخصی حضور داشتند و تمام مراسم را فیلم‌برداری کردند. در ویدیوهایی که از او به‌جا مانده، عبدالله پدری مهربان و عاشق دخترانش نشان داده می‌شود. دخترش در پستی که در اینستاگرام منتشر کرده، نوشته است: «دلم برای نگاهت، حتی برای سکوتت برای نصیحت‌هایت تنگ شده. دلم برای روزهایی تنگ شده که خیال می‌کردم همیشه هستی و هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم روزی برسد که حسرت یک دقیقه دیدنت را به دل بکشم. هنوز بعضی شب‌ها با بغض می‌خوابم و صبح‌ها با اشک بیدار می‌شوم. هنوز هم در میان شلوغی زندگی، دلم گوشه‌ای می‌نشیند و تو را صدا می‌زند؛ نه برای اینکه چیزی بگویم، فقط برای اینکه ببینمت، دستت را ببوسم و بگویم چقدر دوستت دارم.»