Samaneh Askari Bazargani

Killed on January 8, 2026 in Lahijan. Her body was stolen by authorities from Pirooz Hospital in Lahijan at dawn on Friday and taken to Bagh-e Rezvan in Rasht. This process was repeated 4 times until the family was able to bury Samaneh in Bazargan neighborhood of Rudsar on January 12, 2026.

سمانه عسکری بازرگانی، زنی که زندگی‌اش با نخ و سوزن گره خورده بود، در آخرین روزهای عمرش جمله‌ای را تکرار می‌کرد که مثل پیش‌گویی تلخی بر سرنوشتش سایه انداخت: «اینا رحم ندارند؛ از زمین و آسمون ساچمه می‌زنن، اشک‌آور می‌زنن…». او این را نه از سر اغراق، که از دل تجربه و ترسی واقعی می‌گفت؛ ترسی که چند ساعت بعد، خودش قربانی‌اش شد. در ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، درست در سال‌روز تولدش، در خیابان‌های لاهیجان، جایی که مردم برای اعتراض گرد آمده بودند، گلوله‌ای مسیر زندگی یک زن ۴۲ ساله را برید؛ زنی هنرمند، مادر یک پسر ۱۸ ساله، و صاحب مزونی که با عشق لباس می‌دوخت و با دقت چین‌های پارچه را مثل زندگی صاف می‌کرد. پیکر سمانه را به بیمارستان پیروز بردند، اما حتی مرگ هم او را از بی‌رحمی در امان نگذاشت. مأموران نیمه‌شب، بی‌خبر از خانواده، پیکرش را ربودند و به باغ رضوان رشت بردند. این جابه‌جایی پنهانی چهار بار تکرار شد؛ چهار بار خانواده‌اش میان امید و وحشت سرگردان ماندند، چهار بار در راهروهای بیمارستان و سردخانه‌ها دنبال نشانی از دخترشان گشتند و هر بار با در بسته و سکوتی سنگین روبه‌رو شدند. روزها گذشت تا سرانجام توانستند در ۲۲ دی‌ماه، پیکر سمانه را در بازرگان‌محله رودسر به خاک بسپارند؛ بی‌آن‌که اجازه داشته باشند سنگی بر مزارش بگذارند. امروز اگر به آن خاک خاموش سر بزنی، نشانی از سنگ و نام نمی‌بینی. اما نبودن سنگ، نام سمانه را خاموش نکرده. صدای او، همان جمله‌ی لرزان و روشنش (این‌ها رحم ندارند) در حافظه‌ی جمعی مانده و هر بار که روایتش گفته می‌شود، بلندتر می‌شود.سمانه، خیاطی که با دستانش زیبایی می‌ساخت، آخرین نقش زندگی‌اش را با خونش بر صفحه‌ی آزادی کشید؛ نقشی که پاک نمی‌شود، چون بر دل‌ها حک شده است.