Mohammad Chagani Shakarami

Mohammad Chegini Shakerami, a young man from Khorramabad, was severely injured on the evening of 18 Dey after being hit by a live bullet. The bullet entered his right side and exited his left side. After falling to the ground, shotgun fire to the thigh increased his bleeding. Despite the severity of his injuries, he resisted death for about a day, but ultimately died on the evening of 9 January.

من محمد چگنی (شاکرمی)، از تبار ایل چگنی و اهل روستای چمورت از توابع شهرستان معمولان، نزدیک خرم‌آباد بودم. در واپسین ساعات روز ۳۰ خرداد ۱۳۷۳، تنها یک روز مانده به آغاز تابستان، چشم به جهان گشودم. مدتی بود که نامزد کرده بودم و آرزو داشتم زندگی مشترکم را آغاز کنم و آینده‌ای آرام در کنار کسی که دوستش داشتم، بسازم. اما دی‌ماه، سرنوشت من و بسیاری از مردم سرزمینم را برای همیشه تغییر داد. وقتی فراخوان اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه منتشر شد، من هم مانند بسیاری از مردم، روز ۱۸ دی‌ماه به خیابان آمدم و در خیابان ناصرخسرو خرم‌آباد حضور داشتم. نیروهای حکومتی به سوی مردم آتش گشودند. گلوله‌ای جنگی به پهلوی راستم اصابت کرد و هنگامی که تلاش می‌کردم از محل دور شوم، ساچمه‌ای نیز به پایم شلیک شد. دیگر توان ادامه دادن نداشتم. مردم شریف و دلسوز مرا به بیمارستان تأمین اجتماعی خرم‌آباد رساندند. در تمام مسیر هوشیار بودم و متوجه می‌شدم که اطرافیانم با من صحبت می‌کنند و تلاش دارند نگذارند هوشیاری‌ام را از دست بدهم. اما فضای امنیتی حاکم بر بیمارستان روند درمانم را با اختلال روبه‌رو کرد. خون‌ریزی شدید امانم نداد و سرانجام روز بعد، جانم را از دست دادم. زمانی که خانواده‌ام برای تحویل گرفتن پیکرم مراجعه کردند، فشار روانی زیادی بر آنان وارد کردند. خانواده‌ام اما تسلیم نشدند و پس از اعتراض و پیگیری‌های فراوان، سرانجام توانستند پیکرم را تحویل بگیرند. این فشارها تنها به تحویل پیکرم محدود نشد. فضای امنیتی بر مراسم خاکسپاری‌ام نیز سایه انداخته بود و همین شرایط باعث شد بسیاری از کسانی که می‌خواستند برای آخرین وداع با من حاضر شوند، نتوانند در مراسم شرکت کنند. با وجود تمام این محدودیت‌ها، سرانجام مراسم خاکسپاری‌ام در تاریخ ۲۱ دی‌ماه در زادگاهم، روستای چمورت، برگزار شد. تا پیش از مراسم چهلم، خانواده و نزدیکانم هر روز بر سر مزارم حاضر می‌شدند. خواهرزاده‌هایم که رابطه‌ای صمیمانه با من داشتند، هنوز باور نمی‌کردند که دیگر در کنارشان نیستم و نبودنم غمی سنگین بر دلشان گذاشته بود. یکی از تلخ‌ترین و در عین حال زیباترین لحظات، در روز عشق، ۱۴ فوریه، رقم خورد؛ روزی که نامزدم بر سر مزارم مرا غافلگیر کرد. چه غافلگیری زیبایی بود... اما ای کاش زنده بودم تا آن لحظه را در کنار او تجربه می‌کردم، نه در سکوت یک سنگ مزار. مراسم چهلمم در روستای چم از توابع شهرستان معمولان برگزار شد. بر فراز مزارم کبوترهای سفید را به نشانه آزادی و صلح به پرواز درآوردند. نوای دف و ساز در فضا پیچید، مردم آواز خواندند، دست زدند و یاد مرا زنده نگه داشتند. روزهای بسیاری از آن روزها گذشته است، اما هنوز خانواده، دوستان، آشنایان و مردم بر سر مزارم می‌آیند و یادم را گرامی می‌دارند. نامم در میان مردم با عنوان جاویدنام زنده مانده است و در فضای مجازی نیز همچنان صدایم می‌کنند؛ نشانه‌ای از این‌که یاد انسان‌هایی که برای آرمان‌هایشان ایستادند، هرگز خاموش نخواهد شد. چمورت خرم آباد ایل چگنی محمد چگنی (شاکرمی)