Payam Babu Koohestani

خیابان‌ها پر از صدا بود؛ صدای اعتراض، صدای فریاد و بعد، صدای گلوله. مردم به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی به خیابان آمده بودند تا مخالفتشان را با جمهوری اسلامی فریاد بزنند و خواستار پایان حکومت آن شوند. صدای شعارهایی چون:«مرگ بر دیکتاتور»، «جاوید شاه» و «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده» در خیابان‌ها می‌پیچید. اما آن شب، سرنوشت پیام بابو کوهستانی و خانواده‌اش برای همیشه تغییر کرد. پیام، مردی ۳۵ ساله، متأهل و پدر پسری دوساله به نام شاهان بود. او صاحب یک تعمیرگاه خودرو بود؛ مردی که بیرون از خیابان‌های پرآشوب، زندگی‌اش با کار و خانواده می‌گذشت. آن روز، شلیک نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی به زندگی او پایان داد. گلوله به شاهرگ اصلی پای چپش اصابت کرد و خون‌ریزی شدیدی در پی داشت. ساعت حدود ۹:۲۰ شب بود. پیام با جراحتی سنگین دست‌وپنجه نرم می‌کرد. همسرش بارها با او تماس گرفت تا سرانجام صدایش را شنید؛ صدایی ضعیف که از او کمک می‌خواست: «دارم می‌میرم، بیا.» وقتی همسرش به او رسید، رنگ صورتش زرد شده بود و خون زیادی از دست داده بود. پیام، در همان لحظات دشوار، نگران پسر کوچکش بود. رو به همسرش گفت: «شاهان رو به تو سپردم، مراقب پسرم باش.» او را به بیمارستان منتقل کردند و به اتاق عمل بردند. پیام از متخصص بیهوشی خواسته بود نجاتش دهند و گفته بود فرزند کوچکی دارد. جراحی طولانی شد و پس از آن به کما رفت. صبح ۱۹ دی، جانش را از دست داد. علت مرگش، جراحت ناشی از گلوله‌ای بود که به شاهرگ اصلی پایش آسیب زده بود. از پیام، تصویرهایی هم باقی مانده است؛ لحظه‌هایی ساده از زندگی که حالا معنایی دیگر پیدا کرده‌اند. در یکی از ویدئوها، او را در حال بازی با شاهان می‌بینیم؛ پدری که با فرزندش وقت می‌گذراند، بی‌خبر از اینکه روزی همین تصویرها برای خانواده‌اش یادگار روزهایی شوند که دیگر بازنمی‌گردند. همسرش روی یکی از همین ویدئوها نوشته است: «برای رنجی که این روزها می‌کشم زیادی نابلد و ناشی‌ام. گیجم، شوکم، عصبیم، غمگینم و با وجودِ همه‌ی این‌ها تظاهر می‌کنم قوی‌ام، از پسش برمی‌آم و برای بقیه می‌رم روی منبر و از امید و فردای روشن حرف می‌زنم.» در این چند جمله، می‌توان فاصله میان آنچه آدم‌ها به دیگران نشان می‌دهند و آنچه در خلوت خود تحمل می‌کنند را دید؛ زنی که باید با فقدان همسرش کنار بیاید و هم‌زمان، مراقب پسری باشد که هنوز برای فهمیدن معنای این غیبت کوچک است. در چهلم پیام، جمعیت پرشماری گرد هم آمدند تا یادش را زنده نگه دارند. دست‌ها بالا رفت، هلهله در میان اشک‌ها پیچید، کبوترهای سفید به آسمان رها شدند و بادکنک‌های سفید بالا رفتند. میان صداها، شعاری بارها تکرار شد: «قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان». پیام در ۱۹ دی‌ماه جان باخت، اما زندگی‌اش به همان شب و صدای گلوله محدود نمی‌شود. او پدری بود که در آخرین لحظات، نگران پسرش بود؛ همسری که آخرین حرف‌هایش را با خود دارد؛ و انسانی که خاطره‌اش در تصویرها، در صدای همسرش و در جمعیتی که برای یادبودش آمدند، ادامه پیدا می‌کند.