Reza Asadi

جان باختن رضا اسدی 25 ساله در ایران نورآباد ممسنی حوالی چهارراه تأمین اجتماعی نورآباد ممسنی توسط سام تاریخ روی دادن روایت: ۱۴۰۴/۱۰/۱۹ تاریخ نگارش: ۱۴۰۵/۰۳/۱۹ حوالی چهارراه تأمین اجتماعی نورآباد ممسنی, نورآباد ممسنی, ایران ذخیره تصویر رضا اسدی، جوانی ۲۵ یا ۲۶ ساله اهل نورآباد ممسنی در استان فارس بود. در برخی منابع از او به‌عنوان حسابدار یاد شده است؛ جوانی که زندگی‌اش هنوز در آغاز راه بزرگ‌سالی قرار داشت و می‌توانست سال‌های زیادی را با کار، خانواده، دوستی و ساختن آینده ادامه دهد. اما نام رضا در دی‌ماه ۱۴۰۴ در میان جان‌باختگان نورآباد ممسنی ثبت شد؛ شهری که در آن روزها داغ چندین شهروند و جوان خود را هم‌زمان به دوش کشید. براساس گزارش‌های منتشرشده، رضا اسدی روز ۱۹ دی‌ ۱۴۰ در نورآباد ممسنی هدف شلیک قرار گرفت و جان خود را از دست داد. او با اصابت گلوله به سر جان باخته است. هه‌نگاو نیز نام رضا اسدی را در میان شهروندانی آورده که در جریان اعتراضات نورآباد با شلیک نیروهای حکومتی کشته شدند. در برخی روایت‌ها و پست‌های منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی، نام رضا اسدی در کنار نام عمویش، مجید اسدی، آمده است. طبق این روایت‌ها، آن‌ها در حوالی چهارراه تأمین اجتماعی نورآباد هدف قرار گرفتند. در همین روایت‌های اجتماعی گفته شده که نیروها به خودروی آن‌ها ایست دادند و پس از توقف یا نزدیک شدن خودرو، ماجرا به تیراندازی و جان‌باختن رضا انجامید. پیوند میان نام رضا و عمویش، یکی از دردناک‌ترین بخش‌های روایت اوست. رضا اسدی عضوی از یک خانواده بود؛ خانواده‌ای که هم‌زمان با فقدان او و نامی دیگر از نزدیکانش روبه‌رو شد. وقتی نام یک جوان در کنار نام عمویش در روایت‌های یک شهر تکرار می‌شود، سوگ از مرز یک نفر عبور می‌کند و به زخمی خانوادگی و جمعی تبدیل می‌شود. در برخی گزارش‌ها به فشارهای حکومتی برای مصادرهٔ روایت رضا اشاره شده است؛ از جمله این‌که تلاش شده بود عنوانی حکومتی به او نسبت داده شود. چنین روایت‌هایی نشان می‌دهد که پس از جان‌باختن بسیاری از معترضان و شهروندان، خانواده‌ها نه‌فقط با سوگ، بلکه با فشار برای کنترل نحوهٔ روایت عزیزان‌شان نیز روبه‌رو بوده‌اند. مراسم یادبود و چهلم رضا اسدی در نورآباد ممسنی برگزار شد. ویدیوهای منتشرشده از چهلم او نشان می‌دهد که حاضران بر سر مزارش گرد آمدند، نامش را صدا زدند و یادش را گرامی داشتند. این مراسم، مانند بسیاری از چهلم‌های نورآباد، تنها یک آیین سوگواری خانوادگی نبود؛ بخشی از حافظهٔ جمعی شهری بود که نمی‌خواست نام جان‌باختگانش در سکوت فراموش شود. رضا اسدی جوانی از نورآباد، حسابدار، فرزند یک خانواده و انسانی با آینده‌ای ناتمام بود. زندگی او در ۲۶ سالگی متوقف شد، اما نامش در کنار نام جان‌باختگان نورآباد، در روایت‌های مردم، در چهلمش و در خاطرهٔ خانواده‌ای که او را از دست داد، زنده ماند.