Saeed Zarei

سعید زارعی، متولد ۶ خرداد ۱۳۶۹، ۳۵ ساله، شغل آزاد و ساکن نورآباد ممسنی، در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ جان خود را از دست داد. او پدری بود با دو دختر خردسال؛ باران و بهار، که در پایه‌های سوم و پنجم ابتدایی تحصیل می‌کنند. براساس گزارش‌ها، سعید زارعی در روز ۲۰ دی‌ماه، در نورآباد ممسنی و در نزدیکی دادگستری این شهر، هدف تیراندازی نیروهای مسلح قرار گرفت. گفته می‌شود این تیراندازی پس از تجمع مردم و در ادامه برخورد نیروها با معترضان رخ داده است. در یکی از روایت‌ها آمده است که او برای کمک به یکی از مجروحان خم شده بود که هدف گلوله قرار گرفت؛ گلوله‌ای که به ناحیه کمر او اصابت کرد و آسیب شدیدی به ریه و قلبش وارد کرد. همچنین گزارش شده که گلوله‌ای دیگر به سر او اصابت کرده است. سعید زارعی در پی این جراحات جان باخت. پس از مرگ او، پیکرش به شیراز منتقل شد و خانواده‌اش حدود یک هفته در بی‌خبری و انتظار ماندند. در نهایت، پیکر او با اعمال فشار و پس از اخذ تعهد کتبی از خانواده مبنی بر عدم برگزاری مراسم و خودداری از هرگونه تجمع، تحویل داده شد. مراسم خاک‌سپاری در شرایطی محدود و تحت تدابیر امنیتی، در ساعت ۶ صبح در آرامستان بهشت‌زهرای روستای آبگشنه شهرستان ممسنی برگزار شد. در ویدیویی که ایران‌اینترنشنال از مراسم چهلم جاویدنام منتشر کرده، باران، دختر خردسال او، سخنانش را این‌گونه آغاز می‌کند: «به نام خون و خاک... پدر، تو جاویدنام شدی. سینه من پر از غرور شده است.» سعید زارعی؛ مردی از دل زندگی روزمره، که نبودش خلأیی عمیق در خانواده‌اش بر جای گذاشت. نامی که برای دو کودک، دیگر فقط نام پدر نیست، بلکه روایتی است از فقدانی که زودتر از آن‌چه باید، بر زندگی‌شان سایه انداخت.