Parisa Lashkari

Shot by security forces during protests. She was transferred with other injured and deceased individuals, and her body was later handed over to her family under security conditions. Her body had multiple bullet wounds, including one to the heart, which occurred after her initial contact with her family.

جاویدنام پریسا لشکری؛ «بیایید مرا ببرید»، آخرین تماس مادری که چند روز خانواده‌اش از او بی‌خبر ماندند جان باختن پریسا لشکری 30 ساله در ایران نورآباد ممسنی مرکز شهر توسط سام تاریخ روی دادن روایت: ۱۴۰۴/۱۰/۲۰ تاریخ نگارش: ۱۴۰۵/۰۳/۲۴ مرکز شهر, نورآباد ممسنی, ایران ذخیره تصویر «بیایید مرا ببرید». این جمله از آخرین نشانه‌هایی است که از پریسا لشکری در روایت خانواده‌اش باقی مانده است؛ زنی ۳۰ ساله از نورآباد ممسنی و مادر دختری خردسال به نام آیسان زارعی. روز شنبه ۲۰ دی‌ ۱۴۰۴، نورآباد هنوز در سوگ جان‌باختگان روزهای پیش بود. پس از پایان مراسم‌ها، جمعی از مردم برای دادخواهی به سوی مرکز شهر حرکت کردند. پریسا نیز در میان آنان بود. به روایت یکی از بستگانش، با گسترده‌شدن تجمع، نیروهای بسیج و سپاه وارد خیابان‌ها شدند و تیراندازی آغاز شد. پریسا گلوله خورد، اما هنوز زنده و هوشیار بود. شاهدان به خانواده گفته‌اند مردم او را به پارکی در همان نزدیکی رساندند. او توانست با همسر و برادرش تماس بگیرد و از آن‌ها بخواهد برای بردنش بیایند. خانواده راه افتادند، اما منطقه بسته شده بود و کسی اجازه نزدیک‌شدن نداشت. همان تماس کوتاه، به‌جای آن‌که راه بازگشت پریسا به خانه باشد، آغاز چند روز جست‌وجوی بی‌نتیجه شد. همسر، برادران و نزدیکانش درمانگاه‌ها، بیمارستان‌ها، کوچه‌ها، خیابان‌ها و پارک‌های نورآباد را گشتند. کسی نمی‌گفت پریسا کجاست. چند روز بعد، از طرف سپاه با خانواده تماس گرفتند و گفتند پیکر او نزد آن‌هاست. به گفته خانواده، پیش از تحویل پیکر از نزدیکان پریسا خواسته شد بپذیرند که او به دست «اغتشاشگران» کشته شده است؛ خواسته‌ای که خانواده نپذیرفت. پیکر با شرط خاک‌سپاری در ساعت شش صبح، محدودیت در حضور مردم و خودداری از شعار تحویل داده شد. حتی شست‌وشوی پیکر نیز زیر نظر افرادی انجام شد که نیروهای امنیتی تعیین کرده بودند. یکی از نزدیکان خانواده که توانست وارد غسال‌خانه شود، اثر گلوله را بر قفسه سینه پریسا دید. گزارش‌های دیگری نیز از اصابت گلوله به قلب او خبر داده‌اند. اما روایت پریسا پس از خاک‌سپاری پایان نگرفت؛ کنار سنگ سفید مزار او ادامه پیدا کرد. آیسان، دختر خردسال پریسا، وابستگی عمیقی به مادر داشت. خانواده گفته‌اند او اسباب‌بازی‌هایش را به قبرستان می‌برد، کنار مزار مادر بازی می‌کند و روی نام او گل می‌گذارد. هر بار که بی‌تاب می‌شود، او را کنار مزار پریسا می‌برند تا آرام بگیرد. تصویر آیسان بر مزار مادرش، در حالی که روی سنگ سفید دراز کشیده و صورتش را با دست‌های کوچک خود پوشانده است، به یکی از تلخ‌ترین تصاویر این پرونده تبدیل شد. این تصویر در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها بازتاب گسترده‌ای یافت. آنجلینا جولی نیز با بازنشر آن نوشت که هیچ کودکی نباید چنین اندوهی را تجربه کند. چهلم پریسا در نورآباد ممسنی تنها یک مراسم سوگواری نبود. جمعیت زیادی بر مزار او گرد آمدند و یاد این مادر جوان را به دادخواهی مردم شهر پیوند زدند. در یکی از آیین‌های بزرگداشت او، بخشی از شاهنامه درباره نبرد سهراب و گردآفرید نقالی شد. برادر پریسا نیز در یاد خواهرش او را «شیرزن لُر و بانوی ایران» خواند.