Behnam Izadi

Behnam Izadi, a 35-year-old farmer, shopkeeper, and member of a prominent Lur family in Mamasani, Fars Province, was killed on the evening of January 7, 2026, by the direct fire of suppressive forces targeting his head and eyes from a distance of a few meters. Informed sources told IranWire that Behnam was the driver and owner of the white Peykan car that, on the night of January 3, was using his vehicle to transport injured protesters to a safe location in Mamasani.

جاویدنام بهنام ایزدی، ۳۵ ساله، اهل نورآباد ممسنی، کشاورز و مغازه‌دار، مجرد و آخرین فرزند خانواده بود. او در کنار پدر و مادر سال‌خورده‌اش زندگی می‌کرد و بخش مهمی از زندگی‌اش صرف مراقبت از آن‌ها می‌شد. با آغاز اعتراضات، از نخستین روزها در کنار مردم قرار گرفت و سرانجام در این راه جان خود را از دست داد. بهنام دوبار هدف مستقیم گلوله قرار گرفت. نخستین‌بار در ۱۴ دی‌ ۱۴۰۴ در مرکز شهر نورآباد ممسنی. در آن روز، هنگامی که نیروهای سرکوب‌گر با شلیک مستقیم به سوی مردم حمله کرده بودند، او با خودروی خود، همان پیکان سفید که در تصاویر و ویدئوهای منتشرشده دیده می‌شود، به دل خطر رفت. بهنام با خودروی خود مجروحان را جابه‌جا می‌کرد و تلاش داشت افرادی را که در معرض بازداشت یا آسیب قرار داشتند از محل دور کند. خودروی او نیز در جریان همین تلاش‌ها هدف شلیک و گاز اشک‌آور قرار گرفت و خود او مجروح شد. آن شب زخمی به خانه بازگشت، اما از تصمیم خود عقب ننشست. خانواده با نگرانی از او خواستند دیگر به خیابان نرود. با این حال، بهنام نمی‌توانست نسبت به آن‌چه در شهرش می‌گذشت بی‌تفاوت بماند. چهار روز بعد، در ۱۸ دی‌ماه و هم‌زمان با فراخوان اعتراضات، بار دیگر تصمیم گرفت در کنار مردم حاضر شود. ساعاتی پیش از خروج از خانه، خواهرش با اصرار از او خواست که نرود و به او گفت: «تو چه‌کارهٔ این مملکتی؟ مگه می‌خوای چی رو عوض کنی؟» و بهنام در پاسخی کوتاه اما ماندگار گفت: «شهروندم.» دوست نزدیکش نیز تلاش کرد او را از رفتن منصرف کند. اما بهنام که تصمیمش را گرفته بود، در پاسخ به نگرانی‌های او سه‌بار تکرار کرد: «جانم فدای وطن، جانم فدای وطن، جانم فدای وطن.» آن شب دوستش به خیابان نرفت، اما بهنام رفت؛ با همان باوری که بارها درباره‌اش سخن گفته بود. نزدیکانش می‌گویند او بارها تأکید کرده بود: «هر کس کنار مردم نباشه، بی‌شرفه.» همچنین بارها گفته بود: «من نیازی ندارم؛ برای شما می‌رم.» جملاتی که نشان می‌داد حضورش در خیابان نه از سر منفعت شخصی، بلکه از احساس مسئولیت نسبت به دیگران و آیندهٔ سرزمینش بود. در همان روز، ۱۸ دی‌ماه، بهنام هدف شلیک مستقیم قرار گرفت و گلوله به چشم و سر او اصابت کرد. جراحات وارده چنان سنگین بود که جانش را گرفت و او را به جمع جاویدنامان ایران پیوست. پیکر بهنام در بهشت زهرای نورآباد ممسنی، آرامستان مرکزی شهر نورآباد در استان فارس، به خاک سپرده شد؛ آرامستانی که امروز به محل دیدار خانواده و دوستانش با یاد او تبدیل شده است. فقدان بهنام همچنان بر خانواده‌اش سایه افکنده است. به گفتهٔ نزدیکانش، مادر او ماه‌هاست که آرام و قرار ندارد و اندوه این فقدان نه‌تنها کمتر نشده، بلکه هر روز سنگین‌تر شده است. پدرش نیز با بیماری آلزایمر دست‌وپنجه نرم می‌کند. هر بار که متوجه می‌شود بهنام دیگر در کنارشان نیست، گویی این داغ را از نو تجربه می‌کند؛ انگار هر بار برای نخستین بار خبر نبودن فرزندش را می‌شنود و دوباره با همان اندوه سنگین روبه‌رو می‌شود. نزدیکی آرامستان به محل زندگی خانواده باعث شده است که آن‌ها بارها بر سر مزارش حاضر شوند؛ جایی که یاد و داغ بهنام همچنان در زندگی روزمرهٔ عزیزانش جاری است. بهنام ایزدی در یاد بسیاری از مردم ممسنی با تصویری ماندگار باقی مانده است؛ مردی با پیکان سفید که یک بار از میان گلوله‌ها جان به در برد، اما با وجود جراحت، بار دیگر به میان مردم بازگشت. مردمی که در پاسخ به این پرسش که «تو چه‌کارهٔ این مملکتی؟» تنها یک کلمه گفت: «شهروندم.»