Raouf Derakhshanimehr

رئوف درخشانی‌مهر، ۱۹ ساله و اهل دزفول بود؛ پسری که دوستان و نزدیکانش او را به مهربانی، شوخ‌طبعی و روحیه عدالت‌خواهی‌اش می‌شناختند. رئوف از آن آدم‌هایی بود که وقتی وارد جمعی می‌شد، فضا عوض می‌شد. شوخی می‌کرد، می‌خنداند، با همه گرم می‌گرفت؛ اما پشت آن خنده‌ها، ذهنی پر از فکر و دغدغه داشت. او دانشجوی ترم سوم رشته حقوق بود و با وجود سن کم، درباره حقوق فردی، قانون مدنی، مسائل دینی و حتی قوانین جهانی مطالعه و تحقیق می‌کرد. ذهنش همیشه درگیر عدالت، حقوق انسان‌ها و معیشت مردم بود. مدام از ظلم، بی‌عدالتی و حق مظلوم‌ها حرف می‌زد و می‌گفت: «روزی که دفتر وکالت داشته باشم، تمام همّ و غمم گرفتن حق آدم‌های مظلوم خواهد بود.» رئوف در کنار درس خواندن، در یک تعمیرگاه برق خودرو کار می‌کرد. زیر گرمای طاقت‌فرسای خوزستان ساعت‌ها مشغول تعمیر خودرو می‌شد، اما اگر می‌فهمید صاحب ماشین وضعیت مالی خوبی ندارد، دست‌مزدش را نمی‌گرفت و با رضایت به خانه برمی‌گشت. با همان درآمد کم و پول توجیبی‌اش، بی‌سروصدا به دیگران کمک می‌کرد. کمک‌هایی که به گفته خانواده، گاهی به ذهن هیچ‌کس هم نمی‌رسید. رئوف درباره ثروت و ظرفیت‌های کشورش حرف می‌زد و از تاریخ ایران و آسیب‌هایی که در طول سال‌ها بر آن گذشته بود می گفت. او باور داشت مردم نباید در برابر ظلم و ویرانی کشورشان ساکت بمانند. مدام می‌گفت باید ایستاد و جنگید تا ایران دوباره آزاد شود. هجدهم دی‌ ۱۴۰۴ در اعتراضات دزفول شرکت کرد. آن شب سه ساچمه به کتف چپش خورد، اما به خانه برگشت. در آن شب یکی از معترضان کشته شده بود و وقتی مادرش با نگرانی مادرانه از او خواست دیگر به خیابان نرود، رئوف گفت: «مامان، تو می‌تونی به صورت مادر اون پسری که دیشب کشته شد نگاه کنی؟ مگه اون مادر نبود؟» برای شب نوزدهم دی ظاهراً رئوف و دوستانش با هم قرار گذاشته بودند که به خیابان بروند ولی چند ساعت قبل از ساعت قرار با دوستانش تماس گرفت و قرار را لغو کرد. اما خودش آرام و بی‌سروصدا به بهانه کاری از خانه بیرون رفت. آن شب، رئوف در اعتراضات دزفول هم هدف شلیک ساچمه و هم گلوله جنگی قرار گرفت. بنا بر اطلاعات رسیده، گلوله از پهلو به او اصابت کرد؛ در حالی که بدنش از شب قبل هنوز آثار جراحت ساچمه‌ها را داشت. چند ساعت گذشت و خبری از رئوف نشد. خانواده نگران شده بودند و شروع به جست‌وجو برای یافتن رئوف کردند. بارها به او تلفن زدند. سراغ دوستانش رفتند. خانواده‌اش پس از ساعت‌ها بی‌خبری، نیمه‌شب به بیمارستان گنجویان دزفول رفتند. راهروها و بخش‌های مختلف را گشتند، اما مسئولان بیمارستان ابتدا حضور رئوف را انکار کردند. در همان حال، برخی کارکنان اورژانس به خانواده گفتند که او در سردخانه بیمارستان است، اما نیروهای حکومتی سردخانه را مهر و موم کرده بودند و اجازه دیدن پیکر را نمی‌دادند. خانواده روزها در جست‌وجوی او میان بیمارستان‌ها، نهادهای مختلف و پاسخ‌های ضدونقیض سرگردان شدند. حتی به آن‌ها گفته شده بود که رئوف زنده است. سرانجام پیکر او را که به عنوان «مجهول‌الهویه» به پزشکی قانونی اهواز منتقل شده بود، پیدا کردند. در گواهی پزشکی قانونی علت فوت پرتابه جسم فلزی به پهلو نوشته شده بود. طبق روایت شاهدان و برخی پرسنل بیمارستان، پس از انتقال مجروحان به بیمارستان گنجویان، تعدادی از آن‌ها از جمله رئوف در محوطه بیمارستان رها شدند و اجازه رسیدگی پزشکی به مجروحان داده نشد. شاهدان گفته‌اند محوطه بیمارستان به دلیل خون‌ریزی شدید زخمی‌ها غرق در خون بود و شماری از مجروحان در نبود درمان جان باختند و سپس پیکر آن‌ها به سردخانه انتقال داده شد. پیش از تحویل پیکر، خانواده رئوف مجبور شدند تعهد بدهند که مراسم خاک‌سپاری تنها به صورت شبانه و با حضور تعداد محدودی از بستگان برگزار شود. در نهایت، رئوف را شبانه در آرامستان شهیدآباد دزفول و در حضور نیروهای امنیتی به خاک سپردند. دوستان رئوف هنوز هم وقتی از آن شب حرف می‌زنند، با بغض می‌گویند: «رئوف پیش‌مرگ ما شد…». می‌گویند او زودتر از همه ما رفت؛ انگار خودش را سپر بقیه کرده بود. حالا رئوف رفته است؛ اما برای مادرش، برای دوستانش و برای شهری که او را می‌شناخت، هنوز همان پسر خندان و مهربانی است که جانش را، که عزیزترین دارایی‌اش بود، برای مردم و سرزمینش داد؛ و تنها خواسته خانواده‌اش این است که نام و یاد او و دیگر جاویدنام‌ها در حافظه این سرزمین زنده بماند.