Faezeh Mostaan

On the evening of 8 January 2026, the streets of Fardis in Karaj filled with protesters who no longer wanted the Islamic Republic to continue. Chants of “Javid Shah,” “Death to the dictator,” and “This is the last battle, Pahlavi will return” rose through the night. The gatherings had grown after Reza Pahlavi’s call for people to take to the streets on 8 and 9 January. Faezeh Mosta’an, a 20-year-old girl from Hashtgerd, was among them. She had come to Fardis that night to stand with others who were openly rejecting the regime. A live round, fired from the rooftop of a nearby building with a military weapon, struck her in the chest and killed her. The shot opened her chest and stopped the heart of a young woman who had only just begun to live. After the shooting, people who were present wrapped her body in a blanket and carried it into the parking area of a building so that security forces could not seize it. Her family had lost contact with her and were searching the area. Eventually they were directed to the place where her body was being kept. Her father arrived quickly, found his daughter, and took her into his arms. They brought her home, the same house where, only hours earlier, the family had been waiting for her to return. Faezeh’s mother refused to let go. She held her daughter’s body through the night and into the early hours of the morning, unwilling to be separated from her. Only around dawn was the body taken for examination. Two days later it was returned for burial. At the funeral, the mother collapsed into a coma; the ceremony continued without her.

شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، خیابان‌های فردیس کرج صحنه‌ی اعتراض مردمی بود که دیگر ادامه‌ی حکومت جمهوری اسلامی را نمی‌خواستند. معترضان با شعارهای «جاوید شاه»، «مرگ بر دیکتاتور» و «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده» خواسته‌ی خود را فریاد می‌زدند. این اعتراضات در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور مردم در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی شکل گسترده‌ای به خود گرفته بود. فائزه مستعان، دختر ۱۹ ساله‌ای که آن شب در فردیس حضور داشت، با شلیک گلوله‌ی جنگی به سینه‌اش کشته شد. گزارش‌های منتشرشده حاکی از آن است که گلوله از بالای یک ساختمان شلیک شده بود. فائزه در میان مردمی بود که به خیابان آمده بودند تا مخالفتشان را با جمهوری اسلامی و خواستشان را برای تغییر حکومت اعلام کنند. آن شب، شعارها در خیابان طنین انداخته بود؛ اما پاسخ نیروهای سرکوب‌گر به معترضان، گلوله بود. پس از تیراندازی، مردم پیکر فائزه را در پتویی پیچیدند و به پارکینگ ساختمانی بردند. خانواده‌اش از او خبر نداشتند و در جست‌وجوی دخترشان بودند تا سرانجام نشانی محل نگهداری پیکر را پیدا کردند. پدر فائزه با شتاب خود را به آنجا رساند و دخترش را در آغوش گرفت. او را به خانه بردند؛ همان خانه‌ای که خانواده تا ساعاتی پیش چشم‌انتظار بازگشتش بودند. مادر فائزه تا سپیده‌دم پیکر دخترش را در آغوش نگه داشت. ساعت‌ها گذشت و او حاضر نبود از دخترش جدا شود. حوالی صبح، برای انتقال پیکر با آمبولانس تماس گرفتند. آن چند ساعت، آخرین فرصت مادر بود تا در کنار فرزندش بماند؛ بی‌آنکه بتواند چیزی را که اتفاق افتاده بود تغییر دهد. دو روز بعد، پیکر فائزه به خاک سپرده شد. مادرش در مراسم خاک‌سپاری به کما رفت؛ اندوهی که از زمان پیدا شدن پیکر دخترش آغاز شده بود، در روز وداع به اوج رسید. خانواده همچنین اجازه نیافتند واژه‌ی «جاویدنام» را بر سنگ مزار فائزه بنویسند و نام او به‌تنهایی بر سنگ باقی ماند. فائزه بیست سال داشت و در روزی به خیابان آمده بود که مردم در شهرهای مختلف ایران با شعارهای ضدحکومتی و حمایت از پادشاهی، خواسته‌ی خود را آشکارا بیان می‌کردند. زندگی او با شلیک نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی پایان یافت. نام فائزه‌ مستعان بر سنگ مزارش نوشته شد؛ اما آنچه بر خانواده‌اش گذشت، در هیچ سنگی جا نمی‌شود.