Marziyeh Jalali

روایتی از باران سرد دی‌ماه؛ در رثای مرضیه جلالی باران سرد دی‌ماه، روی سنگ‌فرش‌های نجف‌آباد سنگینی می‌کرد. شامگاه 18 دی‌ماه 1404، نجف‌آباد اصفهان در تاریکی مطلق فرو رفت. قطع ناگهانی برق، خیابان‌ها را در سکوتی مضطرب غرق کرد، اما این سکوت دوام چندانی نداشت. طنین شعارها از میان سیاهی پیاده‌روها بالا گرفت و به‌سرعت با صدای خشن شلیک‌ها درهم‌آمیخت. در میان همان جمعیتِ معترض و در هیاهوی خیابانی که به صحنه مواجهه بدل شده بود، زنی ایستاده بود که آن شب، آخرین ایستگاه زندگی‌اش شد: مرضیه جلالی. ​مرضیه 35…

شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، نجف‌آباد اصفهان در تاریکی مطلق فرو رفت. قطع ناگهانی برق، خیابان‌ها را در سکوتی مضطرب غرق کرد، اما این سکوت دوام چندانی نداشت. طنین شعارها از میان سیاهی پیاده‌روها بالا گرفت و به‌سرعت با صدای خشن شلیک‌ها درهم‌آمیخت. در میان همان جمعیتِ معترض و در هیاهوی خیابانی که به صحنه مواجهه بدل شده بود، زنی ایستاده بود که آن شب، آخرین ایستگاه زندگی‌اش شد: مرضیه جلالی. ​مرضیه ۳۵ سال داشت. زنی از اهالی همان شهر که تا پیش از آن ساعت، زندگی‌اش ترانه آرام خود را داشت؛ مملو از دل‌مشغولی‌های کوچک، کارهای روزمره و نقشه‌های ساده‌ای که هر انسانی برای فردای خود می‌کشد. این جزئیات معمولی هیچ‌وقت در هیچ گزارش خبری یا سند حقوق‌بشری ثبت نمی‌شوند، اما تمام وزنِ بودنِ یک آدم را شکل می‌دهند. زندگی او تا پیش از آن واقعه، در خلوت خودش جریان داشت، اما اصابت یک گلوله همه‌چیز را به یک‌باره خط زد. ​بر اساس گزارش‌های مستند و گواهی نهادهای حقوق‌بشری، در اوج شلوغی‌های آن شب، مأموران حکومتی به سمت تجمع‌کنندگان آتش گشودند. گلوله‌ای مستقیم تاریکی را شکافت و شکم مرضیه را شکافت. آسیب چنان عمیق و خون‌ریزی چنان بی‌امان بود که هراس و اصرار آدم‌های اطرافش برای رساندن او به بیمارستان راه به جایی نبرد. تلاش کادر درمان در میانه بوق ممتد دستگاه‌ها و ملایمتِ بی‌حاصل داروها نتوانست نبض ضعیفش را به دنیا برگرداند. حدود یک ساعت بعد، قلب مرضیه برای همیشه از حرکت ایستاد. ​پس از رفتن او، آینه دنیای مجازی پر شد از تصاویر و روایت‌های گوناگون. طرح‌ها و پوسترهایی دست‌به‌دست شد که از راز زندگی شخصی او پرده برمی‌داشت؛ روایتی سوزناک از یک خواهر دوقلو که هم‌زاد و هم‌قدمش بود. مادری که در سوگش نوشت آن‌ها در یک روز چشم به جهان گشوده بودند، در یک شب رخت سپید ازدواج به تن کرده بودند و قرار بود شانه به شانه هم پیر شوند. برخی کاربران نیز او را مادر دختری کوچک خواندند. این‌ها خطوطی است که نزدیکانش با آن‌ها به سوگواری نشستند، هرچند برای ثبت در اسناد رسمی حقوق‌بشری، هنوز به بررسی مستقل نیاز دارند. حتی در روزهای اول، گمانه‌زنی‌های اشتباهی سعی داشت با تغییر سن او یا جابه‌جایی محل حادثه به کرج، سرنوشتش را مخدوش کند، اما حقیقتِ او در نجف‌آباد اصفهان ریشه داشت و همان‌جا به زمین افتاد. ​حالا از او چند عکس با لبخندی آرام در یک روز برفی به جا مانده است؛ و نامی که در حافظه شهر و در مسیر دادخواهی این خاک، زنده و جاویدان باقی خواهد ماند.