Alireza Salmani

علیرضا سلمانی، ۲۷ ساله، مهندس مکانیک و مدیر یک شرکت بود. جوانی در آستانه ساختن آینده‌ای تازه و زندگی مشترک. به گفته نزدیکانش، او در آستانه ازدواج قرار داشته و می‌گفته: «جشن عروسی‌مان با آزادی ایران یکی می‌شود.» علیرضا فردی اجتماعی، پرانرژی و اهل ارتباط با دیگران بود. به روزمره‌نویسی علاقه داشت و از طریق نوشته‌هایش بخشی از نگاه و دغدغه‌های شخصی‌اش را ثبت می‌کرد. دست‌نوشته‌هایی که از او به جا مانده، نشان می‌دهد که او تنها درگیر زندگی شخصی خود نبود، بلکه دغدغه‌هایی گسترده‌تر در ذهن داشت و به رهایی ایران از «شر شیاطین» می‌اندیشید. او همچنین از هواداران جدی فوتبال بود و تیم‌های پرسپولیس و بارسلونا را دنبال می‌کرد. علاقه‌ای که بخشی از زندگی روزمره و هویت او را شکل می‌داد. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، در جریان اعتراضات در فاز یک شهرک اندیشه هدف شلیک چهار گلوله جنگی قرار گرفت. گلوله‌ها به نقاط مختلف بدن او از جمله کمر، شکم و ناحیه قلب اصابت کرد و همان‌جا جانش را از دست داد. خانواده‌اش پس از ساعت‌ها جست‌وجو و بی‌خبری، سرانجام پیکر او را در بیمارستان نور شهریار شناسایی کردند؛ جایی که برایشان پایان انتظار و آغاز یک فقدان سنگین بود. در ویدئویی که در فضای مجازی منتشر شده، لحظاتی از جست‌وجوی مادر و بستگان در سردخانه بیمارستان دیده می‌شود؛ جایی که مادر با صدای بلند فرزندش را صدا می‌زند و در نهایت پیکر او را میان پیکرهای دیگر شناسایی می‌کند. بر اساس برخی گزارش‌ها، مادر همان‌جا بیهوش شده و مدتی در بی‌هوشی به سر برده است. پس از به هوش آمدن، او با وجود این داغ سنگین، ایستاده و گفته است: «تا آخرین قطره خون پسرم می‌ایستم و آرزویش را برآورده می‌کنم.» پس از جان‌باختنش، تولد ۲۸ سالگی او بر سر مزارش برگزار شد؛ تولدی که به جای شادی، با سکوت و دلتنگی همراه بود. خانواده و دوستانش یاد و خاطره او را زنده نگه داشتند. کیکی بر سر مزار آورده شده بود که با طرح پرچم شیر و خورشید تزئین شده و روی آن نوشته شده بود: «فرزند ایران و جان‌فدای میهن». نام علیرضا سلمانی برای خانواده‌اش تنها یک خاطره نیست؛ روایتی است از آینده‌ای که ناتمام ماند.