Ali Bagheri

تا آخرین لحظه شوق زندگی داشت، حتی با وجود گلوله‌ای که میان قلب و ریه‌اش جا خوش کرده بود. آخرین کلماتش از عشقی بزرگ برای ادامه حکایت می‌کرد: مهوا. «نذار بمیرم، به خاطر مهوا…» اما علی سی‌وشش‌ساله، تنها به اندازه‌ی پانزده ماه مجال داشت تا او را در آغوش بگیرد. خون‌ریزی داخلی چنان مسیر تنفسش را مسدود کرده بود که توان ادامه را از او گرفت و نوزدهم دی‌ماه، آخرین روزی شد که دخترش را دید. تهران، همان شهری که در آن زاده شده بود، شاهد آخرین تلاش‌هایش برای ماندن شد. تنها برادر سه خواهرش بود و پدرش را از دست داده بود. سال‌ها پیش دیپلمش را در تهران گرفته بود و در زمین‌های فوتبالش خوش درخشیده بود؛ تا جایی که تصویرش در مجله‌ی «خبر ورزشی» منتشر شد. پس از مدتی، فوتبال را رها کرد و کارمند کارخانه‌ی اکتیو شد. عشقش به فوتبال اما هیچ‌وقت تمام نشد و در کنار موتورسواری، همچنان جایگاه خودش را در زندگی‌اش حفظ کرد. علی عاشق سفر بود و همسفرهایش عاشق سفر با او. برای خانواده و دوستان، سفر با علی چیزی بود که حتی اگر گذر زمان، مکان و مقصد را از خاطرشان پاک می‌کرد، لحظاتی که او برایشان ساخته بود هیچ‌وقت کم‌رنگ نمی‌شد. زندگی علی فقط به فوتبال و سفر و رفاقت نمی‌گذشت. سال‌ها کنار همسرش زندگی کرده بود؛ کسی که از کودکی، با او بزرگ شده و بعد، همسرش شد. زندگی مشترک آن‌دو، با مهوای کوچک، شکل تازه‌ای گرفته بود؛ دختری که علی برای دیدن بزرگ‌شدنش، هزار آرزو در سر داشت. شب نوزدهم دی‌ماه اما تهران حال‌وهوای دیگری داشت. مردم با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی به خیابان‌ها آمده بودند. علی در نارمک بود، حوالی چهارراه جانبازان و کرمان، جایی نزدیک خانه‌اش؛ که ناگهان گلوله‌ای جنگی به سمتش شلیک شد و به قلب و ریه‌اش اصابت کرد. یکی از نزدیکانش او را به بیمارستان رسالت رساند. تلاش برای نجاتش ادامه داشت، اما علی دوام نیاورد و با وجود این‌که سخت برای ماندن جنگید، در نهایت جانش را از دست داد. همان همراه، که رفتن علی را با چشمانی ناباور نظاره کرده بود، او را از بیمارستان به کهریزک برد. بعد از انجام مراحل اداری، پیکر علی به بهشت‌زهرا منتقل و در آنجا به خاک سپرده شد. نام علی، در فهرست سه‌هزارنفره‌ی حکومتی ثبت شد، اما خانواده با وجود فشارهای وارده، عنوان «شهید» را نپذیرفتند. در مراسم چهلمش، که با حضور تعداد زیادی از دوستان، آشنایان و عزیزان علی برگزار شد، خاطراتش دوباره جان گرفت. فیلم‌ها و تصاویرش پخش شد و عکس علی، با همان چهره‌ی خندانش، روی سینه‌ی آدم‌هایی نشست که آمده بودند تا او را برای آخرین سفرش بدرقه کنند. حاضران، در میان غم و اشک، ایستاده، شجاعتش را ستودند و برایش دست زدند. میان آن جمع، مهوای کوچک و گریان از آغوشی به آغوش دیگر می‌رفت و می‌آمد؛ کودکی که حتی نمی‌دانست، چرا این همه آدم، عکس پدرش را بر سینه دارند و میان گریه‌های بی‌وقفه، برایش دست می‌زنند. او برای درک تمام این‌ها هنوز خیلی کوچک بود، برای درک آن‌که پدرش، حتی تا آخرین نفس‌هایی که از میان خون می‌گذشت، تنها به خاطر او می‌خواست زنده بماند، به خاطر مهوا.