Mohammad Reza (Danial) Moradizadeh

موتور در حرکت است. دانیال هر دو دستش را از فرمان رها می‌کند، روی جاپایی‌ها می‌ایستد، دست چپش را رو به جلو می‌کشد و دست راستش را کنار صورت می‌آورد؛ درست شبیه کسی که زهِ کمان را تا آخر کشیده و در آستانه رها کردن تیر است. نزدیکانش می‌گویند خودش دوست داشت با نام «دانیال کمانگیر» شناخته شود؛ با همان تصویر شناخته شد و در حافظه بسیاری از مردم ماند. دانیال مرادی‌زاده، متولد ۲۶ بهمن ۱۳۸۶، جوانی ۲۱ ساله، کُرد، اهل کرمانشاه و ساکن پردیس تهران بود. در رشته برق و تعمیرات موبایل تحصیل کرده بود و در حوزه برچسب کابینت و شبرنگ کار می‌کرد. با درآمدش سهم مهمی در تأمین هزینه‌های زندگی مادر و خواهرش داشت. نزدیکانش او را جوانی مهربان، دوست‌داشتنی، باادب، صبور، ساکت و آرام توصیف می‌کنند. ورزش بخش ثابتی از زندگی دانیال بود و اندام ورزیده‌اش از تمرین‌های منظمش حکایت می‌کرد. موتورسواری از بزرگ‌ترین علاقه‌هایش بود؛ علاقه‌ای که در عکس‌ها و ویدئوهای به‌جامانده، بارها دیده می‌شود. فوتبال، شنا، گیم، موسیقی رپ و تماشای انیمه نیز از سرگرمی‌های مورد علاقه‌اش بود. او همچنین هوادار رئال مادرید و استقلال بود. شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، دانیال در جریان اعتراضات مردمی در محله نارمک، حوالی هفت‌حوض تهران، هدف شلیک مستقیم مأموران امنیتی قرار گرفت. سه گلوله جنگی به پا و کمرش اصابت کرد و او را از پا درآورد. خانواده‌اش نزدیک به یک هفته از سرنوشت او بی‌خبر بودند و در بیمارستان‌های مختلف جست‌وجویش می‌کردند، تا این‌که سرانجام پیکر او را در سردخانه کهریزک شناسایی کردند. دانیال در روز ۲۶ دی‌ماه در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد. در مراسم چهلم دانیال که با سالروز تولدش تقریباً هم‌زمان شده بود، خانواده، دوستان و جمع زیادی از مردم بر مزارش گرد آمده بودند. کیک تولد، برف‌شادی، پرواز کبوترها، دست زدن‌ها و کِل کشیدن‌ها، همه نشانه‌های جشنی بودند که قرار بود برای بیست‌ودومین سال زندگی او باشد؛ اما صاحب جشن دیگر در میان‌شان نبود و سوگ خانواده، بر همه آن لحظه‌ها سایه انداخته بود. در میان آن جمعیت، خواهری که تنها دو سال از دانیال کوچک‌تر بود، کنار مزار برادرش ایستاده بود و در نبود او، شمع بیست‌ودومین سال زندگی‌اش را فوت می‌کرد. مادر دانیال نیز بارها او را «همه دار و ندارم» صدا می‌زد؛ جمله‌ای که بیش از هر توصیفی، عمق اندوه خانواده‌اش را نشان می‌داد. اما ویدئوی چندثانیه‌ای دانیال بر روی موتور به همان روزها محدود نماند. پس از جان‌باختنش، جوانان بسیاری همان ژست را روی موتور، کنار خودرو یا در خیابان بازسازی کردند؛ دختران و پسرانی که با کشیدن دست‌هایشان در هیئت یک کمانگیر، یاد «دانیال کمانگیر» را زنده نگه داشتند. روی سنگ مزارش نیز تصویر او بر موتورش حک شده است؛ تصویری از جوانی که علاقه‌اش به موتورسواری، پس از جان‌باختنش با نام «دانیال کمانگیر» در حافظه بسیاری از مردم گره خورد.