Mostafa Isavand

زندگی فرصت تجربه کردن، دوست داشتن، رؤیا ساختن و آزاد زیستن است. در جامعه‌ای که این فرصت از انسان گرفته می‌شود، مرگ دیگر چیزی برای ربودن ندارد. وقتی خفقان یک حکومت سرکوب‌گر، شادی زیستن را از مردم می‌گیرد و زندگی را آکنده از رنج، ترس و ملال می‌کند، مرگ دیگر پایانِ نعمت زندگی نیست؛ پایان نزیستن است. همین اندیشه در جمله‌ای که مصطفی عیسوند رشیدی در دفتر یادداشتش نوشته بود، موج می‌زند: «از بس زندگی نکردیم، وحشت از مردن نداریم.» مصطفی، زاده‌ی ۱۸ خرداد ۱۳۸۰ در شهر زیبای دزفول بود. شهری که در سال‌های جنگ ایران و عراق به «شهر استقامت» و «پایتخت مقاومت ایران» شهرت یافت و مردمان نجیبش تا امروز نیز در برابر ستم و بی‌عدالتی ایستاده‌اند. او کارگری سخت‌کوش، مهربان و غیور بود. جوانی که برای ساختن آینده‌ای بهتر تلاش می‌کرد و آرامش را برای خود و سرزمینش می‌خواست. بزرگ‌ترین آرزویش، آزادی ایران از چنگال رژیم ضحاک بود. در آستانه‌ی آغاز زندگی مشترک با نامزدش و در تدارک مراسم عروسی‌اش در شب عید بود، اما جمهوری اسلامی آن رؤیای زیبا را از او گرفت. مصطفی همواره می‌کوشید به هم‌وطنانش یاری برساند. هیچ‌کس از او دلخوری‌ای نداشت. همین روحیه‌ی مردمی و آزادگی، او را به ندای وجدانش رساند تا به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی پاسخ دهد و به خیابان بیاید. شب‌های پیش از فراخوان به اطرافیانش می‌گفت: «ما باید برویم تا بقیه‌ی مردم بتوانند در فردای آزادی، زندگیِ خوبی داشته باشند.» در شامگاه ۱۸ دی‌ماه، نیروهای امنیتی در شهرک حمزه‌ی دزفول با شلیک گلوله‌ی جنگی و ساچمه‌ای، جان او را گرفتند. پیکرش پس از چهار روز، در ساعت چهار بامداد و تحت تدابیر شدید امنیتی، به خانواده‌اش تحویل داده شد. مراسم خاک‌سپاری او نیز در شهرک حمزه برگزار شد و خانواده‌اش همچنان با فشارهای امنیتی روبه‌رو هستند. در آیین تشییع و خاک‌سپاری مصطفی، طایفه‌ی بزرگ عیسوند خوزستان با برگزاری آیین کهن گِل‌مالی بر سر و صورت، اندوه خود را به نمایش گذاشتند. رسمی دیرینه که در فرهنگ بختیاری و لر، نماد سوگی عمیق و همدردی با بازماندگان است. این مراسم با نوای جان‌سوز نی همراه بود. آوای نی که سال‌ها در آیین‌های سوگواری، گاگریو (سوگواری و شیون در فرهنگ لری) و مراسم سنتی طنین‌انداز بوده، آن روز نیز روایتگر اندوه مردمی بود که یکی از فرزندان آزاده‌ی خود را بدرقه می‌کردند. بر سنگ مزار مصطفی، این ابیات نوشته شده است: «ز شیرانِ نامی تو داری نشان ز نسلِ بزرگان، یلِ پهلوان به جنگ و به میدان نداشتی مثال تو شهرت نهادی چو رستم زال»