Alireza Mousavi-noor

Killed alongside his friend Behrooz Bigdeli. They were killed while embracing each other. Was a fan of Seyyed Mehdi Mousavi and called himself 'Sad Dracula'. Family was told at the clinic to take the bodies quietly without noise or they wouldn't be allowed to retrieve them. Family had to get a pickup truck, were given a blanket to wrap the body, took him to his mother, then delivered to morgue at night. The next day the morgue initially refused to release the body and caused much trouble before the family could retrieve it for burial in Darche, Isfahan.

جاویدنام علیرضا موسوی‌نور، اهل اصفهان و ۳۱ ساله بود. ویدئوهای منتشرشده از او نشان می‌دهد که جوانی شاد، سرزنده و پرشور بود. این تصاویر علاقهٔ او به آفرود، طبیعت و حیوانات را به‌خوبی به نمایش می‌گذارند و گوشه‌ای از شخصیت مهربان و زندگی‌دوست او را روایت می‌کنند. علیرضا در شبکهٔ اجتماعی ایکس (توییتر سابق) با نام مستعار «دراکولای غمگین» فعالیت می‌کرد. او کاربری ناشناس بود که سال‌ها با نوشتن روایت‌ها و یادنامه‌هایی دربارهٔ جان‌باختگان راه آزادی، تلاش می‌کرد یاد و نام آنان را زنده نگه دارد و از فراموش شدن‌شان جلوگیری کند. ویدئوهای منتشرشده از علیرضا در شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهد که او علاقهٔ فراوانی به گربه‌اش داشت. در بسیاری از این تصاویر و ویدئوها، او در حال بازی و وقت گذراندن با گربه‌اش دیده می‌شود؛ لحظاتی ساده و صمیمی که تصویری از عاطفه، مهربانی و عشق او به حیوانات را به نمایش می‌گذارد. بر اساس اطلاعات دریافتی از شاهدان عینی، علیرضا موسوی‌نور و دوست صمیمی‌اش، بهروز بیگدلی، روز ۱۹ دی‌ماه در خیابان بهارستان اصفهان بر اثر اصابت گلوله جان باختند. بنا بر این روایت‌ها، علیرضا از ناحیهٔ پهلو هدف گلوله قرار گرفت و بهروز نیز بر اثر اصابت گلوله به سینه جان خود را از دست داد. بنا بر گزارش‌های دریافتی و روایت اطرافیان و نزدیکان، پس از اصابت گلوله، پیکر علیرضا موسوی‌نور و بهروز بیگدلی به درمانگاهی در شهرک بهارستان منتقل شد. براساس این روایت‌ها، بهروز در همان ساعات اولیه جان باخته بود، اما علیرضا پس از انتقال به مرکز درمانی و در شرایطی که گفته می‌شود امکانات و تجهیزات پزشکی کافی در دسترس نبود، جان خود را از دست داد. به خانواده‌ها توصیه شده بود که پیکر این دو عزیز را هرچه سریع‌تر به باغ رضوان منتقل کنند تا از انتقال آنان توسط مأموران و بروز مشکلات احتمالی جلوگیری شود. مراسم تدفین علیرضا در شرایطی برگزار شد که خانواده‌اش لباس دامادی او را در دست گرفته بودند؛ لباسی که قرار بود آغازگر فصل تازه‌ای از زندگی‌اش باشد، اما هرگز پوشیده نشد. تصویری تلخ از آینده‌ای که ناتمام ماند و آرزوهایی که فرصت تحقق نیافتند. مراسم چهلم جاویدنام علیرضا موسوی‌نور در فضایی آمیخته به اندوه و دلتنگی برگزار شد. خانواده و حاضران، در میان اشک و سوگواری، با دست زدن، کِل‌زدن و پخش گل بر مزار او، یادش را گرامی داشتند. مزار علیرضا پوشیده از گل بود و مادرش، که بی‌تابی می‌کرد، پیوسته نام فرزندش را صدا می‌زد؛ صحنه‌ای جانکاه که عمق داغ و فقدان این خانواده را به تصویر می‌کشید. کامنت‌های دوستان در اینستاگرام: «آن دو دوستانی بسیار صمیمی بودند و بیشتر اوقات خود را در کنار یک‌دیگر سپری می‌کردند. محل جان‌باختن آن‌ها در محدودهٔ میدان ولی‌عصر، خیابان الفت و کوچهٔ دوم، حوالی کافه آشوب عنوان شده است.» «جونشونو واسه همدیگه فدا می‌کردن؛ علیرضا فدای بهروز شد.» «دراکولای غمگین از قدیمی‌های توییتر بود که می‌شناختمش؛ مثل خیلی از اکانت‌هایی که دیگر آنلاین نشدند و هنوز دنبالشون می‌گردم. علیرضا توی ایکس گفته بود: اگه کشته شدم اسم منو بیارید.» علیرضا نیز در یکی از نوشته‌های خود در شبکهٔ اجتماعی ایکس چنین نوشته بود: «اگه دیگه آنلاین نشدم، منو هم فراموش نکنید. بدونید من مفت نمردم... توی جشن آزادی اسم منو هم بیارید.» او همچنین در یکی از آخرین نوشته‌های خود پرسیده بود: «یعنی فردای روز واقعه، روت می‌شه رو آسفالتی که خون بچه‌هامون روش ریخته راه بری و شادی کنی؟ وقتی فقط نشسته بودی و تماشا می‌کردی؟» گویی علیرضا از سرنوشتی که در انتظارش بود آگاه بود. او خود سال‌ها نام و یاد جان‌باختگان راه آزادی را زنده نگه داشته بود و سرانجام نامش در کنار همان عزیزانی قرار گرفت که برای فراموش نشدن‌شان قلم می‌زد. در برنامه‌ای که مراد ویسی در شبکهٔ «ایران‌اینترنشنال» هنگام قرائت اسامی جاویدنام‌ها اجرا می‌کرد، او در یاد علیرضا موسوی‌نور گفت: «شماره ۹۲۸ ایران، فرزند ایران و جان‌فدای میهن؛ جاویدنام علیرضا موسوی‌نور، ۱۹ دی، بهارستان اصفهان، عزیز.» امروز نام علیرضا موسوی‌نور و دیگر جاویدنام‌های ایران در حافظهٔ جمعی مردم این سرزمین ثبت شده است؛ نام‌هایی که فراتر از زمان، در تاریخ معاصر ایران ماندگار خواهند ماند. آنان رفتند، اما یاد، نام و روایت زندگی‌شان همچنان زنده است و در حافظهٔ نسل‌های آینده ادامه خواهد یافت.