Saeed Yousefi

در دل کرج، شهری که در ازدحام روزمرگی‌هایش غرق است، سعید یوسفی زندگی می‌کرد؛ مردی سی‌ودو ساله که پشت فرمان ماشینش، ساعت‌های بی‌شماری از عمرش را سپری می‌کرد. او راننده بود، و همین حرفه، تنها ابزارش برای گذران زندگی. سعید در میان چهار خواهر و برادر بزرگ شده بود، در خانواده‌ای که مثل بسیاری دیگر، با سختی‌های اقتصادی روزگار دست‌وپنجه نرم می‌کرد. اما او هرگز از تلاش دست نکشید. هر روز صبح که پشت فرمان می‌نشست، در دل امیدی ساده داشت: زندگی‌ای مستقل، بی‌ادعا، اما از آنِ خودش. آن‌ها که او را می‌شناختند، از او با احترام یاد می‌کردند. می‌گفتند سعید جوانی کوشا بود، از آن دسته آدم‌هایی که در سکوت کار می‌کنند و شکایتی به زبان نمی‌آورند. مهربانی‌اش را در رفتار ساده‌اش می‌دیدند، و شرافتش را در همان صداقتی که در هر مسیر به نمایش می‌گذاشت. او تجملات را نمی‌شناخت، و شاید هم هرگز به دنبالش نبود. زندگی‌اش خلاصه می‌شد در کار مداوم، در صبرِ روزهای طولانی، و در آرزوی کوچکی که بسیاری آن را بدیهی می‌پندارند: داشتن یک زندگی ساده، اما با عزت. اما سرنوشت، مسیر دیگری برای او رقم زد. روز هجدهم دی‌ماه، محمدشهر کرج نیز مثل بسیاری از شهرهای دیگر ایران، صحنه‌ی یکی از بزرگ‌ترین تجمعات اعتراضی مردم شد. خیابان‌ها پر بود از صداهایی که سال‌ها خاموش مانده بودند؛ مردمی که با دست خالی، فقط با فریادهایشان، آمده بودند تا نسبت به وضعیت کشور اعتراض کنند. اما طولی نکشید که این خیابان‌ها به محاصره‌ی نیروهای امنیتی درآمد، و از بالای ساختمان‌های اداری، تک‌تیراندازها شروع به شلیک گلوله‌های جنگی به سوی مردم کردند. سعید در میان همان جمعیت بود؛ یکی از هزاران نفری که فقط برای گفتنِ یک «نه» ساده به خیابان آمده بودند. گلوله‌ای که مقابل کلانتری ۲۵ محمدشهر شلیک شد، به شکم او اصابت کرد. مردی که سال‌ها با فرمانِ ماشین، لقمه‌ی نانش را حلال به دست آورده بود، در همان لحظه بر زمین افتاد. جانی که برای ساختن یک زندگی ساده تلاش کرده بود، در میانه‌ی خیابان، از او گرفته شد. پیکر سعید یوسفی را به آرامستان بهشت‌علی اشتهارد بردند، و همان‌جا در خاک آرام گرفت؛ دور از تجملاتی که هرگز نخواسته بود، اما نزدیک به همان زمینی که برایش زندگی ساده و مستقلی آرزو داشت. سعید یوسفی سی‌ودو سال زندگی کرد؛ همه‌اش در تلاش، پشت فرمان ماشینی که تنها راه امرار معاشش بود. برای خودش زیاد نمی‌خواست، فقط همان زندگی ساده‌ای که با دست‌های خودش می‌ساخت. حالا خانه‌شان جای خالی‌اش را دارد. هستی، خواهرش، در صفحه‌اش نوشته که دلتنگ اوست؛ از او با عشق و افتخار یاد می‌کند و می‌نویسد که حاضر است جانش را برایش بدهد. علی، برادرش، هم نوشته که نام و یادش تا ابد زنده می‌ماند. آن‌ها هنوز، در فضای مجازی و در صفحات دادخواهی، اسم سعید را زنده نگه می‌دارند. نه فقط برای اینکه دنیا فراموش نکند، چون هنوز نمی‌توانند باور کنند که او رفته.