Mohammad Ebrahim Dadashi Kolaei

محمدابراهیم داداشی ۲۵ ساله بود؛ اهل سیاه‌کلامحله‌ی بابل. سال‌ها مکانیکی کرده بود و در کارش مهارت داشت. به‌تازگی مغازه‌ی لوازم یدکی خودش را باز کرده بود و یک هفته از شروع کارش می‌گذشت. بدن‌سازی هم کار می‌کرد و همان پشتکاری را که در کار داشت، برای ورزش هم می‌گذاشت. مهربان، خوش‌خنده و اهل شوخی بود؛ با مردم گرم می‌گرفت و دوستانش او را آدمی بامرام و بامعرفت می‌شناختند. محمدابراهیم با پدر و مادرش زندگی می‌کرد و در تأمین هزینه‌های خانواده کمک‌شان می‌کرد. پدرش بیمار بود و مادرش سال‌ها کار کرده بود تا فرزندانش را بزرگ کند. او به مادرش قول داده بود: «از سال دیگه نمی‌ذارم کار کنی.» حالا که کار خودش داشت پا می‌گرفت، می‌خواست به آن قول عمل کند. از کودکی به کوروش بزرگ و تاریخ ایران علاقه داشت. طرفدار سرسخت استقلال هم بود؛ علاقه‌ای که از دلبستگی‌اش به محمدرضاشاه می‌آمد. همیشه تیم محبوبش را با نام «تاج» صدا می‌زد و از آن طرفداری می‌کرد. شب‌های پیش از ۱۸ دی، دیگران را به رفتن به خیابان دعوت می‌کرد و می‌گفت: «پاشین بریم خیابون، صدای پوتین سربازهای رضاشاه میاد.» شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، محمدابراهیم همراه تعدادی از دوستانش به تجمع اعتراضی حوالی میدان اوقاف بابل رفت. پیش از رفتن به دوستانش گفته بود: «بریم، دیگه تهش یا خونه‌ست یا سردخونه.» از آن‌ها خواسته بود اگر اتفاقی برایش افتاد، مراقب خانواده‌اش باشند. آن شب، وقتی یکی از دوستانش در نزدیکی کلانتری ۱۱ زخمی شد، محمدابراهیم برای کمک به او رفت. اما گلوله‌ای به صورتش، زیر چشم راست، اصابت کرد و همان‌جا جان باخت. پیکر محمدابراهیم را روز بعد، ۱۹ دی، در آرامستان سیاه‌کلامحله‌ی شرقی بابل به خاک‌سپردند. خاک‌سپاری در سکوت و زیر نظر نیروهای امنیتی انجام شد. مادرش هنگام تحویل پیکر حتی اجازه نیافت برای آخرین بار پسرش را در آغوش بگیرد. در مراسم هفتم محمدابراهیم، جمعیت زیادی از دوستان و آشنایان برای یادبود او آمدند. گروهی با طبل و سنج می‌نواختند و مردم عزاداری می‌کردند. ماشینش را گل‌آرایی کرده و عکس او را روی آن گذاشته بودند. در یکی از تصاویر آن روز، پدرش به سوی ماشین می‌رود و عکس پسرش را می‌بوسد. پس از خاک‌سپاری، پدر محمدابراهیم هر روز به مغازه‌ی بسته‌ی پسرش می‌رود. تصویر بزرگی از محمدابراهیم و آگهی بزرگداشتش را روی کرکره‌ی پایین‌کشیده نصب کرده‌اند. پدر دست بر تصویر او می‌کشد، با او حرف می‌زند و از دل‌تنگی‌هایش می‌گوید. محمدابراهیم تازه داشت کاری برای خودش راه می‌انداخت؛ می‌خواست به خانواده‌اش کمک کند، مستقل شود و زندگی تشکیل بدهد. اما کرکرهٔ مغازه‌اش، یک هفته پس از شروع کار، برای همیشه پایین کشیده شد.