Mehdi Nafari

هر زمان نام مرودشت به میان می‌آید، بسیاری پیش از هر چیز به یاد تخت جمشید و پاسارگاد می‌افتند؛ یادگارهایی که شکوه تاریخ ایران را روایت می‌کنند. اما مرودشت در دی‌ماه ۱۴۰۴، در کنار این پیشینهٔ تاریخی، صحنهٔ رویدادهای دیگری نیز بود؛ روزهایی که مردم این شهر همچون بسیاری از شهرهای ایران در اعتراضات سراسری حضور یافتند و صدای مطالبات خود را به گوش همگان رساندند. در روز ۱۹ دی‌ماه، مهدی نفری به همراه برادرش در تجمعات اعتراضی حضور یافت. اما در میان سیل جمعیت، دو برادر از یکدیگر جدا شدند. ساعتی بعد، برادر نوجوان مهدی پیکر بی‌جان او را پیدا کرد. او تلاش کرد با دستان کوچک خود پیکر برادرش را از محل دور کند و به خاک بسپارد تا به دست نیروهای سرکوب نیفتد، اما موفق نشد و پیکر مهدی توسط نیروهای امنیتی منتقل شد. به گفتهٔ نزدیکان خانواده، نهادهای امنیتی برای تحویل پیکر مهدی از خانواده مبلغ یک میلیارد تومان مطالبه کردند و پس از دریافت آن، پیکر را تحویل دادند. همچنین از خانواده خواسته شد علت جان‌باختن او را «کشته شدن در مسیر بازگشت از محل کار» اعلام کنند؛ درخواستی که خانواده نپذیرفت. پیکر این جوان سرانجام در گلزار شهدای روستای صدراباد کربال، در نزدیکی مرودشت، به خاک سپرده شد. پدر مهدی دربارهٔ نحوهٔ جان‌باختن فرزندش گفته است که گلوله از پشت سر به او شلیک شده و پس از عبور از سر، از ناحیهٔ چشم خارج شده بود. اما شاید دردناک‌ترین بخش این روایت، آنجاست که پدر مهدی با دستان خود پیکر فرزندش را غسل داد؛ وداعی تلخ و جانکاه که تا پایان عمر از خاطر هیچ پدری پاک نخواهد شد. پدری که به جای آنکه شاهد تحقق آرزوهای جوان ۲۳ ساله‌اش باشد، ناچار شد آخرین بدرقه را برای فرزندش به جا آورد. در مراسم چهلم این دلاور مرد، خانواده به همراه جمع زیادی از آشنایان و مردم بر مزار او رفتند؛ حاضران به‌صورت نمادین آیین عقد ایرانی را بر مزار او برگزار کردند. در حالی که بر مزار او لباس‌های مهدی و وسایلی که معمولاً برای مراسم عقد ایرانی استفاده می‌شود قرار داده شده بود، حاضران با دست زدن، کل کشیدن و همراهی در رقص‌های محلی فضایی آمیخته به اندوه و احترام ایجاد کرده بودند. در میان این آیین نمادین، پرواز کبوترهای سفید نیز انجام شد که نشانه‌ای از آزادی و پرواز روح او به آسمان تلقی می‌شد. در پایان این روایت، نام مهدی نفری در کنار دیگر جوانانی قرار می‌گیرد که زندگی‌شان در میانهٔ راه متوقف شد. او برای خانواده‌اش یک فرزند بود؛ کسی که جای خالی‌اش هنوز در زندگی روزمره احساس می‌شود و گذر زمان از شدت این فقدان نکاسته است. آنچه از او باقی مانده، بیش از هر چیز در ذهن نزدیکانش زنده است؛ در خاطرهٔ یک برادر، در دلتنگی یک پدر و در اندوه مادری که هر روز نبود فرزندش را زندگی می‌کند و با آن کنار می‌آید، بی‌آنکه چیزی بتواند جای خالی او را پر کند. روایت زندگی او، مانند بسیاری از روایت‌های مشابه، نه با پایانی روشن، بلکه با غیاب ادامه پیدا می‌کند. این متن تنها تلاشی است برای یادآوری یک زندگی؛ زندگی‌ای که پایان یافت، اما اثرش در حافظهٔ اطرافیانش باقی مانده است.