Karim Ashouri

در نخستین روز بهار به دنیا آمده بود و روح لطیفی داشت. عاشق رقصیدن بود؛ گاهی کنار خودرو، در فضایی باز، دست‌هایش را بالا می‌برد و می‌رقصید و گاهی میان دوستانش، شادی‌اش را با آن‌ها شریک می‌شد. طبیعت را هم دوست داشت و با دوستانش به گشت‌وگذار در کوه و دشت می‌رفت. از آن روزهای باهم‌بودن، خاطره‌ها و تصویرهایی مانده است که دوستانش هنوز با دلتنگی مرور می‌کنند؛ یاد مردی که او را به مهربانی می‌شناختند. سینما هم بخشی از زندگی‌اش بود. در بخش تدارکات و پشت‌صحنهٔ فیلم‌ها با کارگردان‌های مطرحی مثل مهران مدیری کار کرده بود و در چند صحنه از سریال طنز «شب‌های برره» نقش‌های کوتاهی داشت. مرتب به تماشای فیلم می‌رفت و صحنه‌هایی از آن‌ها را با دیگران به اشتراک می‌گذاشت. میان یادگارهایش، عکس‌هایی کنار بازیگران مختلف هم دیده می‌شود؛ یادگار علاقه‌ای که به دنیای سینما داشت. کریم عاشوری، اهل میلاجرد، چهل‌ودو سال داشت. سال‌ها عاشق دختری بود که می‌خواست آینده‌اش را با او بسازد. حالا زنی که سال‌های زیادی از زندگی‌اش را با عشق کریم گذرانده بود، از نبودنش می‌نویسد. در نوشته‌هایش، دلتنگی برای کریم پیداست؛ حرف‌هایی خطاب به مردی که دیگر نیست تا پاسخش را بدهد و عشقی که به سرانجام نرسید. هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، کریم هم در پاسخ به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، به خیابان آمد. در اراک، کنار دیگر معترضان ایستاد و از فاصلهٔ یک‌متری هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوب قرار گرفت. گلوله به گلویش اصابت کرد و جانش را گرفت. زندگی‌اش در چهل‌ودوسالگی پایان یافت؛ با همهٔ روزهایی که می‌توانست کنار همسر آینده‌اش و دوستانش بگذراند. خانواده‌اش برای تحویل گرفتن پیکر او، یک هفتهٔ تمام تحت فشار بودند تا بپذیرند پسرشان را «شهید» اعلام کنند. فشار نیروهای دولتی و امنیتی آن‌ها را ناچار به سکوت کرد. از جزئیات تحویل گرفتن پیکرش و آنچه در مراسم خاک‌سپاری گذشت، چیزی نگفتند و این بخش از سرگذشت کریم همچنان ناگفته مانده است. نخستین روز بهار ۱۴۰۵، زادروز کریم از راه رسید. این بار خودش کنار زنی که قرار بود همسرش شود و دوستانش نبود، اما یادش از جمع آن‌ها فراتر رفته و در دل هزاران ایرانی جای گرفته بود. در نخستین تولدش پس از جان‌باختن، نامش را همراه با شمارهٔ جاودانگی‌اش، ۱۸۰۵، خواندند. کریم چهل‌وسه‌سالگی‌اش را ندید، اما در نخستین روز بهار، نام و یادش میان آن‌ها زنده بود.