Mohammad Rezainavid

محمد رضایی نوید، مرد سی‌ونه ساله و پدر سه فرزند، در هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ در تهران با گلوله جنگی تک ‌تیرانداز نیروهای حکومتی کشته شد. گلوله‌ای دقیق که از فاصله‌ای دور شلیک شد و زندگی او را در میان خیابان در یک لحظه‌، پایان داد. او نه مسلح بود و نه در حال فرار؛ فقط انسانی معمولی که تصمیم گرفته بود در آن روزهای ملتهب صدای خود را به جمع اضافه کند. محمد، پدری مسئولیت‌پذیر و استوار بود که هر روز با سختی‌های زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. با وجود فشارهای سنگین، تلاش داشت فضایی امن و امیدوار برای سه فرزندش بسازد. مردی آرام که شجاعتش را بیشتر در رفتارهای روزمره و ایستادگی مقابل ناعدالتی‌های کوچک و بزرگ نشان می‌داد. نزدیکانش از او به عنوان انسانی یاد می‌کنند که حرف دلش را بی‌پروا می‌زد و حاضر نبود حقیقت را برای آرامش موقت فدا کند. آن روز وقتی به خیابان رفت، بی‌‌شک به فکر فرزندانش بود. شاید در ذهنش این پرسش می‌چرخید که اگر امروز سکوت کند، فردا چه میراثی برای آن‌ها به جا خواهد گذاشت. محمد با حضور ساده و بی‌ادعایش شجاعت را به نمایش گذاشت. تک‌‌تیراندازی که او را هدف گرفت، دقیقاً می‌دانست چه می‌کند. گلوله نه تنها جسم او را درید، بلکه سه فرزند را از پدر، همسری را از تکیه‌گاه و مادری را از فرزندش جدا کرد. مرگ او ضربه‌ای سنگین به خانواده‌ای وارد آورد که حالا باید بدون ستون اصلی پیش برود. سه کودکی که بزرگ‌ترین‌‌شان هنوز مفهوم کامل نبودن پدر را درک نمی‌کند. آن‌‌ها دیگر صدای گرم او را هنگام بازگشت به خانه نخواهند شنید و باید با خلأ عمیق او بزرگ شوند. همسرش نیز ناگهان بار تنهایی و مراقبت از فرزندان را به تنهایی بر دوش کشید. محمد رضایی نوید نماد پدرانی است که میان دو نقش گیر افتاده بودند: پدر بودن و شهروند بودن. او انتخاب کرد برای آینده فرزندانش در خیابان بایستد، حتی اگر هزینه‌اش از دست دادن خود او باشد. شجاعت او در تصمیم روزمره و انسانی‌اش ریشه داشت؛ تصمیمی که فریاد می‌زد «نمی‌توانم کنار بنشینم و ببینم چه بر سر آینده‌شان می‌آید». رژیم با کشتن او می‌خواست پیامی تهدیدآمیز به همه پدران برساند، اما هر گلوله‌ای که شلیک می‌کند، به جای ایجاد ترس، خشم و آگاهی بیشتری برمی‌انگیزد. محمد رضایی نوید، سی‌‌ونه ساله و پدر سه فرزند، او رفت، اما انتخاب و ایستادگی‌اش باقی ماند. مردی که تا آخرین لحظه مسئولیت را جدی گرفت؛ هم در خانه و هم در خیابان. نام محمد رضایی نوید را به یاد بسپاریم. پدری که برای این‌که فرزندانش آینده‌ای بهتر ببینند، حاضر شد خودش آن آینده را نبیند.