Ali Moazemi Goudarzi

علی معظمی گودرزی، ۴۰ ساله، لُر و اهل خرم‌آباد در استان لرستان بود که در تهران زندگی می‌کرد. او روز پنجشنبه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی در محله صادقیه تهران با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی جان باخت. گلوله از پشت سر به ناحیه گردن او اصابت کرد و بر اثر شدت جراحات کشته شد. علی متأهل بود. پیکرش پس از ساعت‌ها جست‌وجوی خانواده در سردخانه کهریزک شناسایی شد و در نهایت به زادگاهش خرم‌آباد منتقل و به خاک سپرده شد. او در اصل اهل بروجرد و بزرگ‌شده روستای گلچهران بود؛ جایی که کودکی و نوجوانی‌اش را سپری کرده بود. دوستان و آشنایان از او به عنوان مردی خوش‌رو، مهربان، پرانرژی و رفیق‌دوست یاد می‌کنند. هر جمعی با حضور علی رنگ و بوی دیگری می‌گرفت. خنده‌هایش، سادگی‌اش و قلب بزرگش باعث شده بود در میان اطرافیان محبوب باشد. او کسی نبود که خود را بالاتر از دیگران بداند. برای تأمین زندگی با اسنپ کار می‌کرد. صبح تا شب پشت فرمان می‌نشست و با شرافت و تلاش روزگار می‌گذراند. زندگی در تهران برای مردی که از روستا آمده بود آسان نبود، اما علی تسلیم نمی‌شد. کار می‌کرد تا نان خانه‌اش را تأمین کند و باری روی دوش کسی نگذارد. آن روز در صادقیه، علی هم مثل بسیاری دیگر به خیابان آمده بود. او سلاحی نداشت و تهدیدی ایجاد نکرده بود. گلوله‌ای که از پشت سر به گردنش خورد، صدای خنده‌اش را برای همیشه خاموش کرد. مردی که هر جمعی را گرم می‌کرد، حالا در سردخانه کهریزک پیدا شد. خانواده‌اش ساعت‌ها به دنبالش گشتند تا سرانجام پیکرش را شناسایی کنند و به خرم‌آباد ببرند. حالا خانه‌ای در تهران بدون او مانده است. دوستانش هنوز خنده‌اش را به یاد می‌آورند. روستایی که در آن بزرگ شده بود، حالا پیکرش را در خود جای داده است. علی معظمی گودرزی در صادقیه تهران با شلیک گلوله به گردن، از میان ما رفت.