Hadi Shahouli Ghale Sidi

گاهی با خودم فکر می‌کنم اگر دی‌ماه خونین در ایران رخ نمی‌داد، شاید هرگز با این نام‌ها و سرنوشت‌ها آشنا نمی‌شدم. دی‌ماه ۱۴۰۴، دی‌ماه خونین ایران، ماهی که در آن هادی شهولی نیز مانند بسیاری دیگر از جاویدنام‌ها از آغوش خانواده و دوستانش گرفته شد و داغی ابدی نه‌تنها بر دل خانواده‌هایشان، بلکه بر دل تمام مردم شریف ایران نشاند. هادی شهولی، از مردمان غیور دزفول، پدری مهربان بود که سرپرستی سه کودک را بر عهده داشت. او برای خانواده‌اش تنها یک نان‌آور نبود، بلکه پدری دلسوز، برای دوستانش همراهی فداکار و برای بستگانش انسانی شریف و باکرامت به شمار می‌رفت. شرایط سخت اقتصادی و اجتماعی که بر زندگی مردم ایران سایه انداخته بود، بر زندگی هادی نیز بی‌تأثیر نبود. با فراخوان روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، او تنها برای داشتن یک زندگی معمولی، همانند دیگر مردم ایران، به خیابان رفت. اما آن‌چه نباید رخ می‌داد، در شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴ اتفاق افتاد. مأموران امنیتی در خیابان سید جمال‌الدین او را تعقیب کردند. هادی در حال گریز بود که برای متوقف کردنش، دو گلوله ساچمه‌ای به کمرش شلیک کردند. پس از آن‌که بر زمین افتاد، بر بالینش آمدند و با قنداق تفنگ به شدت او را مورد ضرب‌وشتم قرار دادند و در نهایت، با شلیک دو گلوله جنگی به گردنش، جان او را گرفتند. در گزارش‌ها آمده بود که دست راست هادی نیز از ناحیه بازو شکسته بود. آن شب، کودکانش تا صبح چشم‌انتظار بازگشت پدرشان ماندند و پس از آن، به جست‌وجوی او پرداختند. پیکر این جاویدنام در تاریخ ۲۳ دی‌ماه در کوی قلعه سید شمس‌آباد دزفول به خاک سپرده شد. در مراسم چهلم او، که تصاویرش در فضای مجازی منتشر شد، پدری درمانده دیده می‌شود که برای فرزند چهل‌وچندساله‌اش اشک می‌ریزد؛ پدری با موهای سپید و دستانی پینه‌بسته، که گواه سال‌ها تلاش و تربیت چنین فرزندی است. اکنون، پس از گذشت ماه‌ها، اطرافیان و نزدیکانش همچنان از فقدان او می‌گویند؛ از داغی که هر روز عمیق‌تر می‌شود و گذر زمان نیز مرهمی بر آن نیست. این غم، تنها غم یک خانواده نیست؛ اندوهی است که بر دل تمام مردم ایران سنگینی می‌کند.