Amir Hossein Vandalvand (Alvand)

خانواده‌ای چشم‌انتظار می‌ماند، تلفنی که جواب داده نمی‌شود، پیامی که نمی‌رسد، و امیدی که مدام خودش را به هر خبر کوچکی گره می‌زند. شاید بازداشت شده باشد. شاید تا صبح آزادش کنند. شاید همین حالا زنگ بزند و بگوید: «نگران نباشید، دارم میام.» برای خانواده امیرحسین وندالوند هم، شب نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ با همین «شاید»ها آغاز شد. امیرحسین، فوتبالیست ۲۱ ساله‌ای که با پیراهن شماره ۲۳ به زمین می‌رفت، آن شب از باشگاه برمی‌گشت. ماشینش را دورتر از محل اعتراضات پارک کرد و همراه دوستانش به جمعیتی پیوست که برای اعتراض به خیابان آمده بودند. نزدیکانش می‌گویند نه مشکل مالی داشت و نه دغدغه‌ای شخصی؛ تنها برای ایستادن کنار مردم به آنجا رفته بود. اما چند دقیقه بعد، میان دود گازهای اشک‌آور، دوستانش او را گم کردند. روایت شاهدی که آخرین لحظات زندگی امیرحسین را دیده، کوتاه اما جانکاه است. او می‌گوید امیرحسین همراه جوان دیگری از تیررس مأموران پناه گرفته بود. با احتیاط پرسید: «کسی نیست؟ رفتند؟» و وقتی سرش را بالا آورد، گلوله‌ای جنگی به چشم چپش اصابت کرد. در همان ساعت‌ها، خانواده هنوز امیدوار بودند. خواهرش بعدها نوشت که عکس پیکرهای مجهول‌الهویه بیمارستان را می‌دیدند و با خودشان می‌گفتند: «امیر بینشان نیست.» به آن‌ها گفته بودند: «امیرحسین وندالوند اینجاست، تا صبح آزاد می‌شود.» و همین یک جمله، امید را ساعت‌ها و شاید روزها در خانه زنده نگه داشت. اما صبحی که انتظارش را می‌کشیدند، هرگز نرسید. خواهرش از گلوله و خیابان کمتر می‌نویسد؛ بیشتر از خانه‌ای می‌گوید که دیگر شبیه گذشته نیست. از لیوان آبی که دیگر کسی نمی‌خواهد. از لباس‌های باشگاهی که دیگر کسی نمی‌گوید داخل ماشین لباسشویی بیندازند. از گوشی‌ای که دیگر لازم نیست شارژ شود. و از خانه‌ای که روزی پنج نفره بود و حالا جای یک نفر در آن همیشه خالی است. شاید برای خیلی‌ها، شماره ۲۳ فقط عددی روی یک پیراهن فوتبال باشد. اما برای خانواده امیرحسین، آن شماره یادآور جوانی است که از تمرین برگشت، به خیابان رفت تا کنار مردم بایستد، و دیگر هرگز به خانه بازنگشت. امیرحسین وندالوند، متولد ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۳، تنها ۲۱ سال زندگی کرد؛ اما انتظار بازگشتش، برای خانواده‌اش هنوز پایان نیافته است. گاهی دلتنگی، یعنی هنوز هم با شنیدن صدای زنگ تلفن، برای لحظه‌ای خیال کنی شاید همان کسی باشد که قرار بود «تا صبح آزاد شود».