Reza Amiri Chayjani

مراد ویسی می‌گفت: «هر وقت دارم اسم جاویدنام‌ها را می‌خوانم، وقتی به یک جاویدنام می‌رسم که ۱۸ ساله بوده، بیشتر ناراحت می‌شوم؛ چون ۱۸ سالگی سنی است که درس را تمام کرده، از دوران نوجوانی گذر کرده، به سن بزرگ‌سالی پا گذاشته و کلی آرزو دارد و می‌خواهد تازه برای رسیدن به آرزوها و نقشه‌های زندگی‌اش اقدام کند.» من یک موضوع دیگر هم اضافه می‌کنم: وقتی فرزندی به ۱۸ سالگی می‌رسد؛ پدر و مادر که سرمایه‌ی زندگی‌شان را در آن سن می‌بینند، آرزو و امیدی که همیشه برای فرزند جوان‌شان داشته‌اند، انگار رنگ رسیدن به خود می‌گیرد و دارند نتیجه‌ی تلاش‌هایشان را می‌بینند. رضا امیری چایجانی، جوان گیلک ۱۸ ساله و ساکن رشت بود. خانواده‌ی پدری‌اش اهل روستای «اوشیان» چابکسر و خانواده‌ی مادری‌اش اهل روستای «میانده» چابکسر بودند. او دانش‌آموز هنرستان تربیت بدنی ملاصدرا رشت بود. رضا عاشق فوتبال بود و آن سال خودش را برای کنکور آماده می‌کرد. برنامه‌ی آخر هفته‌اش رفتن به چابکسر بود. رضا در تیم داماش گیلان بازی می‌کرد. همه او را با لبخندی که بر لب داشت به یاد می‌آورند. رضا به ادب و مهربانی شناخته می‌شد؛ برای او افراد پیر و جوان فرقی نداشتند و با همه دست دوستی می‌داد. آخرین ویدیویی که از رضا در اینستاگرام منتشر شد، فقط چند ساعت پیش از جان‌باختنش بود؛ در حالی که آهنگ «یه روز خوب رو می‌بینم» را می‌خواند. رضا در ۱۸ دی‌ماه، در محدوده‌ی بسیج چابکسر، توسط نیروهای سرکوب‌گر، بر اثر اصابت گلوله به سر، جانش را از دست داد. در مراسم چهلم رضا امیری، در حالی که تعداد زیادی از مردم برای گرامی‌داشت یاد او با خانواده‌اش همراه شدند و شعارهایی مانند «رضا شاه، روحت شاد» سر دادند، همه با دست زدن و خواندن آهنگ «دل دیگه تنگ می‌شه»، یاد او را گرامی داشتند. در تمام مراسم یادبود او، دو نفر از دوستانش که از کودکی همیشه یار هم بودند نیز دیده می‌شدند؛ در حالی که عکس او را بالا برده بودند و اشک می‌ریختند. دوستانی که از کودکی با او بزرگ شده بودند، بهتر از همه می‌دانند رضا که بود؛ لبخندی که هیچ‌وقت از لبش نمی‌افتاد و دستی که همیشه برای دوستی دراز بود. حالا با عکسی بر دست و اشکی بر گونه، جای خالی رفیق‌شان را حس می‌کنند. هجده سالگی سنی است که رؤیاها تازه پر می‌گیرند. رضا هم دلی پر از آرزو داشت؛ آرزوی قبولی در کنکور، آرزوی بازی در تیم ملی و آرزوی روزهای خوبی که در آخرین ترانه‌اش می‌خواند. رضا رفت، اما لبخندش و آرزوهای ناتمامش، در دل خانواده و دوستانش زنده می‌ماند. جاویدنام باد.