Sana Tosangi

جاویدنام ثنا توسنگی، دانش‌آموز 12 ساله‌ی کرد، اهل کرمانشاه، از کردهای یارسان، بخش سنجابی و از طایفه‌ی شناخته شده‌ی توسنگی بود. جزییات زیادی از این کودک جان‌باخته در خبرگزاری‌ها وجود ندارد؛ تنها مواردی که به اتفاق در همه‌جا نوشته شده، این است که این کودک کرد ساکن استان البرز و شهر نظرآباد از توابع هشتگرد بوده. او در شامگاه 19 دی‌ماه 1404 در جمع انبوه مردم معترض و انقلاب آنان که در پی فراخوان رضا پهلوی در بیشتر شهرهای ایران صورت گرفت در شهر هشتگرد حضور داشته است. حدود ساعت 9 شب، هم‌زمان با تشدید…

جاویدنام ثنا توسنگی، دانش‌آموز ۱۲ ساله‌ی کرد، اهل کرمانشاه، از کردهای یارسان، بخش سنجابی و از طایفه‌ی شناخته شده‌ی توسنگی بود. جزییات زیادی از این کودک جان‌باخته در خبرگزاری‌ها وجود ندارد؛ تنها مواردی که به اتفاق در همه‌جا نوشته شده، این است که این کودک کرد ساکن استان البرز و شهر نظرآباد از توابع هشتگرد بوده. او در شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جمع انبوه مردم معترض و انقلاب آنان که در پی فراخوان رضا پهلوی در بیشتر شهرهای ایران صورت گرفت در شهر هشتگرد حضور داشته است. حدود ساعت ۹ شب، هم‌زمان با تشدید سرکوب مزدوران و پس از تاریکی مطلق خیابان‌ها که با قطع عمدی برق و اینترنت در تمام شهرهای ایران و از سوی حکومت صورت گرفت، در محدوده‌ی فرمانداری و بلوار موسوم به خامنه‌ای، از ناحیه‌ی کمر مورد اصابت گلوله‌ی اول قرار می‌گیرد و وحوش جمهوری اسلامی تیر دوم را به پشت گردن این کودک بی‌گناه شلیک می‌کنند. ثنا پس از اصابت گلوله‌ی دوم که در رسانه‌ها از یک تفنگ جنگی کلاشینکف نام برده شده، در دم جانش می‌بازد. پیکر این کودک پس از اخذ تعهد از خانواده مبنی بر رسانه‌ای نکردن و خاک‌سپاری خانوادگی به آن‌ها تحویل داده شد و آن‌ها را مجبور کردند که پیکر این کودک را در نظرآباد هشتگرد به خاک برسانند و از انتقال او به زادگاهش کرمانشاه جلوگیری به عمل آوردند. مراسم چهلمین روز درگذشتش با حضور مردم و شعارهای ضدحکومتی آن‌ها برگزار شد. حکومت کودک‌کش جمهوری اسلامی با سلاح‌های جنگی و کشتار جمعی در تاریکی مطلق هزاران کودک همچون ثنا را هدف قرار داد، کودکانی که سرمایه‌های ایران عزیز بودند کودکانی که آرزوهایشان در سایه‌ی سیاه این حکومت شوم همراه پیکرهای کوچک‌شان به خاک سپرده شد، کودکان بی‌گناهی که در استبداد زاده شدند و رشد کردند و در راه رسیدن به آزادی با دستان خالی توسط نیروهایی که می‌بایست حافظ جان و امنیت‌شان می‌بودند، خون‌شان بر خاک ایران ریخته شد. کودکانی که در عینِ کودکی درس بزرگی دادند.