Mohammad Nemati Pourkharam-Darreh’i

Shot from behind by Islamic Republic suppressive forces during protests. He was the only child of his family and parents had all their hopes in him. He went to the streets to voice people's demands and was killed in an ambush by forces hidden around a police station. His body was returned after one week and his burial took place on the same night as his birthday, turning his birthday into eternal mourning for his family.

محمد نعمتی، مرد ۳۷ ساله‌ای از شهر ابریشم، یکی از همان چهره‌هایی بود که در روزهای خیزش دی‌ماه، بی‌هیاهو اما مصمم، پا به خیابان گذاشت. او نه دنبال نام بود و نه سهمی از دنیا می‌خواست؛ تنها می‌خواست صدای مردمش باشد. همان صدایی که سال‌ها در گلو مانده بود. غروب هجدهم دی‌ماه، خیابان‌های اطراف پاسگاه شهر ابریشم پر از سایهٔ نیروهای سرکوب بود؛ کمین‌هایی خاموش که منتظر لحظه‌ای برای شلیک بودند. محمد در میان جمعیت حرکت می‌کرد که گلوله‌ای از پشت، بی‌هشدار و بی‌رحم، مسیر زندگی‌اش را برید. او همان‌جا بر زمین افتاد؛ بی‌آن‌که حتی فرصت کند رو به سوی مهاجم برگردد. پیکرش را یک هفته بعد، پس از روزها بی‌خبری و انتظار، به خانواده‌اش تحویل دادند. هفته‌ای که برای مادر، همسر و خانواده، طولانی‌تر از یک عمر گذشت. خاک‌سپاری او درست در شب تولدش انجام شد؛ شبی که قرار بود جشن باشد، اما به وداع بدل شد. انگار تقدیر خواسته بود در همان روزی که به آغوش مادر گذاشته شد، در آغوش خاک سرد آرام بگیرد. همسرش ویدیویی از رقص محمد منتشر کرد؛ رقصی ساده، صمیمی و پر از زندگی. در آن چند ثانیه، مردی دیده می‌شود که از دنیا چیزی نمی‌خواست، جز آرامش و شادی. همان مردی که بی‌نیاز از مال دنیا، اما سرشار از حس مسئولیت، به خیابان رفت تا سهم کوچکش را در آزادی ادا کند. چهل روز پس از کشته شدن او، خانواده و دوستانش همچنان با اندوه فقدانش دست‌وپنجه نرم می‌کردند. همسرش در نوشته‌ای خطاب به محمد از روزهای سخت پس از رفتنش سخن گفت؛ از مادری که هنوز چشم‌انتظار پسرش است و از خانه‌ای که نبود او در همه گوشه‌هایش احساس می‌شود. او در بخشی از این روایت نوشته است: «امروز چهلمت شد، محمد جان. این‌بار تو نیامدی و ما را چشم‌انتظار گذاشتی. چهل روز است که نمی‌دانی چه بر سرمان آمده. تو که هر شب می‌خواندی و می‌رقصیدی، رفتنت ناگهان همه‌چیز را از ما گرفت.» با این حال، شهر ابریشم تلاش کرد یاد او را زنده نگه دارد. در چهلمش، مردم به مغازه‌ای رفتند که سال‌ها محل کار و حضور او بود؛ مغازه‌ای که پس از مرگش در سکوت و ماتم فرو رفته بود. آنان با گل، با رقص و با یادآوری خاطراتش، مردی را به خاطر آوردند که خود عاشق شادی بود. خاطرات خانواده از محمد، تصویری روشن از شخصیت او ترسیم می‌کند. همسرش از روزی یاد می‌کند که محمد در مغازه کفش به پای مادرش می‌کرد و گفت: «این‌ در برابر زحمت‌هایی که مادرم برایم کشیده، هیچ است.» همین دل‌بستگی به خانواده، امروز فقدان او را برای مادرش سنگین‌تر کرده است؛ مادری که به گفته نزدیکان، هنوز با رفتن فرزندش کنار نیامده و هر روز با یاد او زندگی می‌کند. محمد نعمتی یکی از صدها نامی است که در یادو خاطر مردم حک شده؛ نه به‌عنوان کسی که کشته شده، بلکه به‌عنوان انسانی که زندگی‌اش، آرزوهایش و مرگش معنایی روشن دارد: ایستادن در کنار مردم.