Seyed Mohammad Hashemi Harikandeh

سید محمد هاشمی، متولد 6 فروردین 1384، اهل روستای هریکنده از توابع بابل بود. 20 سال داشت و کمتر از سه ماه به تولد 21 سالگی‌اش مانده بود. یک خواهر و یک برادر بزرگ‌تر داشت و تازه سربازی‌اش را تمام کرده بود. روزهای سربازی برایش با دوری و سختی گذشته بود؛ وقت‌هایی که به مرخصی می‌آمد از سختی‌هایش می‌گفت و گاهی که تلفن همراه نداشت، نزدیکانش روزهایی را در بی‌خبری از او می‌گذراندند. گرفتن کارت پایان خدمت برای محمد پایان آن روزها بود و خوش‌حالی‌اش از تمام شدن سربازی، در خاطرات به‌جامانده از او ثبت شده…

سید محمد هاشمی، متولد ۶ فروردین ۱۳۸۴، اهل روستای هریکنده از توابع بابل بود. ۲۰ سال داشت و کمتر از سه ماه به تولد ۲۱ سالگی‌اش مانده بود. یک خواهر و یک برادر بزرگ‌تر داشت و تازه سربازی‌اش را تمام کرده بود. روزهای سربازی برایش با دوری و سختی گذشته بود؛ وقت‌هایی که به مرخصی می‌آمد از سختی‌هایش می‌گفت و گاهی که تلفن همراه نداشت، نزدیکانش روزهایی را در بی‌خبری از او می‌گذراندند. گرفتن کارت پایان خدمت برای محمد پایان آن روزها بود و خوش‌حالی‌اش از تمام شدن سربازی، در خاطرات به‌جامانده از او ثبت شده است. محمد را جوانی آرام، کمی خجالتی، مهربان و بی‌ادعا به یاد می‌آورند، اما فوتبال را با شور و هیجان دنبال می‌کرد. برای تماشای مسابقه خوراکی می‌خرید و پای بازی می‌نشست؛ وقتی توپ گل نمی‌شد حرص می‌خورد و وقتی گل می‌شد، شادی‌اش تمام خانه را برمی‌داشت. خواهرش در یکی از نوشته‌هایش در شبکه‌های اجتماعی از لحظه‌هایی یاد کرده که محمد از خوش‌حالی او را بغل می‌کرد و هر دو آن‌قدر داد می‌زدند که پدرشان می‌گفت آرام‌تر باشند و آن‌ها می‌زدند زیر خنده. آواز خواندن با صدای بلند، شوخی و خنده هم بخشی از حضور محمد در خانه بود؛ همان چیزهای ساده‌ای که شاید زمانی بخشی از روزمرگی خانه بودند، اما بعد از رفتنش، جای خالی او را بیشتر به چشم می‌آوردند. محمد با وجود سن کم، نسبت به اتفاقات جامعه دغدغه‌مند بود و آن‌چه را در کشور می‌گذشت دنبال می‌کرد. در دی‌ماه ۱۴۰۴، اعتراضاتی که با مطالبات اقتصادی آغاز شده بود، از تهران به شهرهای مختلف ایران گسترش یافت و در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی به اوج رسید. محمد تصمیمش را برای حضور در اعتراضات گرفته بود. سه شب پیش از جان‌باختنش، در گفت‌وگویی گفته بود: «ما نریم برای اعتراضات، پس کی بره؟ ما باید بریم. فوقش اگر رفتیم و برنگشتیم، مردم بهتر زندگی می‌کنن.» محمد در هریکنده دوستی نزدیک به نام ابوالفضل بابانژاد داشت؛ جوانی هم‌سن‌وسال خودش که هم‌محلی و رفیقش بود. شب ۱۸ دی، محمد و ابوالفضل با هم از هریکنده به بابل رفتند تا در اعتراضات شرکت کنند و هر دو هدف شلیک گلوله‌ی نیروهای امنیتی قرار گرفتند و جان باختند. به محمد چهار گلوله جنگی اصابت کرد؛ یکی به قلب و سه گلوله پایین‌تر از قلبش. فردی که در محل بود، بلافاصله او را به بیمارستان رساند اما محمد، جان باخته بود. محمد و ابوالفضل را در هریکنده و در نزدیکی یکدیگر به خاک‌ سپردند؛ دو رفیقی که آن شب با هم به بابل رفته بودند و پس از آن، مزارهایشان نیز در کنار هم قرار گرفت. برای چهلم محمد و ابوالفضل، مراسم مشترکی در هریکنده برگزار شد؛ با طبل و سنج و دهل و موسیقی محلی. نزدیکان محمد می‌خواستند برای جوانی که فرصت داماد شدن پیدا نکرد، خنچه‌ی دامادی آماده کنند و برای همین تصمیم گرفتند برایش کت‌وشلوار بخرند. انتخابشان همان کت‌وشلواری بود که محمد درست شب پیش از جان‌باختنش، وقتی همراه خواهرش برای خرید بیرون رفته بود، پرو کرده بود. آن شب محمد کت‌وشلوار را پوشیده و پرسیده بود چطور شده و شنیده بود: «خیلی قشنگه، بهت میاد»، اما آن را نخریده بودند. حالا همان کت‌وشلوار را خریدند و در خنچه‌ی دامادی محمد گذاشتند؛ لباسی که خودش انتخاب کرده و به تن کرده بود، اما دیگر فرصتی پیدا نکرد با آن به عروسی برود. پس از جان‌باختن محمد، خواهرش بخشی از شعری از احمد شاملو را منتشر کرد؛ چند سطر که در پایان آن آمده بود: «مردگان این سال، عاشق‌ترین زندگان بودند.»