Mahdi Shabani

مهدی شبانی، جوانی ۳۲ ساله، فرزند و ساکن دیار خورشید، مشهد، قامت برافراشته‌ای از جنس وقار، خیرخواهی و مهر بود. او که قلبی سرشار از عشقی عمیق به خانواده‌اش داشت، دست نوازش و حمایتش همواره بر سر کودکان معلول و کم‌توان آسایشگاه فیاض‌بخش مشهد بود و وجودش مرهمی بر آلام بی‌دفاع‌ترین فرزندان این شهر محسوب می‌شد. مهدی، فارغ‌التحصیل دانشگاه و متخصص و کارشناس ارشد حوزه‌ی تغذیه بود که در محدوده‌ی بلوار امامت مشهد به خدمت و فعالیت شغلی اشتغال داشت؛ جوانی فرهیخته و جان‌پناه اطرافیان، که شور زندگی را با هواداری متعصبانه و پرشور از تیم محبوبش، پرسپولیس، گره زده بود و یادگارهای لبخندش در چند کلیپ طنز برجا مانده، که تا ابد گواهی بر زنده دلی و لبخندهای شیرین او باشد. اما در شامگاه خونین جمعه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، زمانی که بانگ آزادی‌خواهی در آسمان مشهد پیچید، مهدی در جریان تجمع و اعتراضات مردمی در بلوار امامت، استوار و استقامت‌پیشه در میان جمعیت ایستاد. او که تنها صدایی مسالمت‌آمیز برای دادخواهی بود، از فاصله‌ای نزدیک هدف شلیک مستقیم و قساوت‌بار نیروهای امنیتی قرار گرفت. گلوله‌ی جنگی، مستقیم بر سر این جوان نشست و با متلاشی شدن جمجمه و خونریزی شدید،در همان ساعات اولیه، جان باخت. پس از انتقال پیکر او به پزشکی قانونی، نهادهای امنیتی طبق رویه‌ی شوم خود، خانواده‌ی داغدارش را زیر خروارها فشار، تهدید و ارعاب قرار دادند تا با سکوت خبری، عدم مصاحبه با رسانه‌های خارج از کشور و پذیرش سناریوهای ساختگی، صدای حق‌طلبی‌شان را خاموش کنند. با این حال، با پیگیری‌های فشرده و سرسختانه‌ی خانواده، پیکر پاک این جاویدنام سرانجام تحویل داده شد و در فضایی سنگین و پر از نیروهای امنیتی، در آرامستان بهشت رضای مشهد، به خاک سپرده شد. اگرچه مستبدان اجازه‌ی برگزاری مراسم تشییع عمومی و بزرگداشتی شایسته را از خانواده دریغ کردند و تدفین او تحت نظارت شدید مأموران و با حضور حداقلی نزدیکان انجام شد، اما دوستان، همشهریان و آزادگان سراسر کشور در فضای مجازی، با روشن کردن شمع‌های یادبود و ارسال پیام‌های تسلیت، حماسه‌ی جان‌فشانی مهدی شبانی را به عنوان یکی از جاویدنامان راه آزادی پاس داشتند. در روز چهلم این جاویدنام نیز، خیل عظیمی از دوستان، آشنایان و دل‌سوختگان، گرد هم آمدند و مزار او را در آغوش مهر خود گرفتند؛ حضوری پرشور و حماسی که نگذاشت خانواده‌ی داغدارش در این سوگ اندوه‌بار تنها بمانند. در آن فضای باشکوه و آکنده از غرور، ندای سرود ملی «ای ایران» طنین‌انداز شد و حاضران با تشویق‌های پرحرارت خود، مقام والای او را پاس داشتند. همچنین در پنجشنبه‌ی آخر سال، باز هم جمعیت انبوهی از مردم و همراهان بر سر آرامگاهش گرد آمدند و با دست‌زدن‌های پرشور و طنین یک‌صدای شعار «می‌جنگیم، می‌میریم، ایران رو پس می‌گیریم»، پیمانی دوباره با آرمان‌هایش بستند و نام و یادش را در خرد و حافظه‌ی جمعی یک ملت تا ابد جاودانه ساختند.