Zahra Maboudi Zarnagh

بعضی داستان‌ها آن‌قدر تلخ‌اند که هیچ واژه‌ای توان توصیف تمام دردشان را ندارد. زهرا معبودی زرنق، دختر هفده‌ساله‌ای که روزگاری میان هیاهوی زندگی، برای آینده‌اش رؤیا می‌بافت، در دی‌ماه ۱۴۰۴ به یکی از چهره‌های ماندگار آن روزهای پرالتهاب تبدیل شد. شامگاه نوزدهم دی‌ماه، در اوج اعتراضات، گلوله‌هایی که به سوی مردم شلیک می‌شدند، مسیر زندگی او را برای همیشه تغییر دادند. چندین گلوله به بدنش اصابت کرد(قفسه سینه، ناحیه شکم و ران پا ) و دیگر فرصتی برای بازگشت باقی نماند. اما آنچه بر خانواده‌اش گذشت، تنها به همان شب ختم نشد. روزهای بعد در بی‌خبری و نگرانی سپری شد. عزیزانش از این نهاد به آن نهاد رفتند و در جست‌وجوی نشانی از او بودند. برخی می‌گویند که پس از چند روز، به خانواده گفته شد که او زنده است؛ خبری که کورسویی از امید را در دل آنان روشن کرد. اما این امید خیلی زود جای خود را به اندوهی سنگین داد. هنگامی که خانواده برای پیگیری بیشتر مراجعه کردند، با پاسخی روبه‌رو شدند که تا سال‌ها از خاطرشان پاک نخواهد شد؛ به آنان گفته شد در میان پیکرهای بی‌جان به دنبال دخترشان بگردند. پنج روز پس از ناپدید شدن، پیکر زهرا در بهشت سکینه کرج پیدا شد. لحظه‌ای که انتظار پایان یافت و حقیقتی تلخ بر دل خانواده نشست. با او نه‌تنها یک زندگی جوان خاموش شد، بلکه همه آرزوهایی که برای فردا در سر داشت نیز به خاک سپرده شد. در مراسم بزرگداشتش، خواهر جوان او در میان اشک و اندوه جمله‌ای را فریاد زد که در ذهن بسیاری ماندگار شد: «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده.» جمله‌ای که هم سوگ یک خانواده را در خود داشت و هم تصویری از بهایی که بسیاری از خانواده‌ها در آن روزها پرداختند. پس از جان‌باختن زهرا، خانواده‌اش خواستار خاک‌سپاری او در کرج بودند، اما بنا بر گفته نزدیکانش، این اجازه به آنان داده نشد. سرانجام پیکر این دختر نوجوان به تبریز منتقل شد و در زادگاهش آرام گرفت؛ جایی که خاک، آخرین امانت‌دار رؤیاهای ناتمام او شد. هفده سال برای زندگی زمان کوتاهی است. سنی که انسان هنوز در آغاز راه قرار دارد و جهان را با امید نگاه می‌کند. اما برای زهرا، همه فصل‌های نیامده، همه لبخندهای آینده و همه روزهایی که می‌توانست تجربه کند، در همان زمستان متوقف شد. با این حال، خاطره‌اش همچنان در دل خانواده، دوستان و بسیاری از کسانی که روایتش را شنیده‌اند زنده مانده است؛ روایتی از جوانی، امید و سرنوشتی که ناتمام ماند.