Mehdi Soleymani Dehnavi

مهدی سلیمانی دهنوی، ۳۴ ساله، اهل دهنو اصفهان، پدر دو پسرِ هفت و چهار ساله بود. او ورزشکاری بود که سال‌ها بدن خود را پرورش داده و با نظم و سخت‌کوشی زندگی می‌کرد. برای مهدی، ورزش راهی بود برای ساختن آینده‌ای بهتر برای فرزندانش. او هر روز تلاش می‌کرد تا پسرانش در خانه‌ای امن بزرگ شوند، درس بخوانند و از فقر و ترس دور بمانند. مهدی مردی بود که حرف‌‌هایش ساده اما سنگین بود. یک‌بار به اطرافیانش گفته بود: «می‌رم برای همسر و فرزندانم و کشورم و همه مردمی که زیر بار ظلم هستند.» این جمله برای او شعار نبود. او واقعاً باور داشت که اگر مردان این سرزمین ساکت بمانند، فرزندان‌شان آینده‌ای نخواهند داشت. برای همین وقتی اعتراضات به خیابان‌ها کشیده شد، مهدی هم رفت. او شب بیستم دی‌ماه، از ناحیه گردن هدف گلوله نیروهای سرکوبگر قرار گرفت و جان باخت. گلوله‌ای که نه فقط جسم او را، بلکه خانه‌ای را که با زحمت ساخته بود، خاموش کرد. دو پسر کوچکش حالا بدون پدر مانده‌اند. پسر هفت‌ساله که تازه فهمیده بود پدرش برای آن‌ها کار می‌کند و پسر چهارساله که هنوز نمی‌داند معنای «دیگر برنمی‌گردد» چیست. همسرش حالا باید به‌تنهایی بار سنگین زندگی را به دوش بکشد. مهدی اهل دهنو بود. روستایی در نزدیکی اصفهان که مردمش با زمین و کار آشنا هستند. او در همان خاک بزرگ شده بود و می‌دانست زندگی آسان نیست. با این حال، هرگز تسلیم ناامیدی نشد. صبح‌ها زود بیدار می‌شد، کار می‌کرد، ورزش می‌کرد و شب‌ها کنار فرزندانش می‌نشست. او می‌خواست پسرانش روزی بگویند پدرمان برای ما جنگید، نه فقط برای نان، بلکه برای کرامت. مرگ او بخشی از همان الگویی بود که بارها تکرار شد: مردانی که بدون سلاح به خیابان آمدند و با گلوله پاسخ گرفتند. مهدی نه فرمانده بود و نه چهره‌ای شناخته‌شده. او فقط پدری بود که تصمیم گرفت دیگر سکوت نکند. گلوله‌ای که به گردنش خورد، صدای او را خاموش کرد، اما جمله‌ای که گفته بود، باقی ماند. خانواده‌اش حالا با غیاب او زندگی می‌کنند. خانه خالی از صدای خنده‌اش است. میز شام بدون حضور او چیده می‌شود. پسرانش گاهی عکس او را نگاه می‌کنند و می‌پرسند کی برمی‌گردد. پاسخ دادن به این سؤال برای همسرش سخت‌ترین کار دنیا است. مهدی سلیمانی دهنوی یکی از کسانی بود که در این خیزش، جان خود را برای چیزی بزرگ‌تر از خود گذاشت. پدری ۳۴ ساله، اهل دهنو اصفهان که شب بیستم دی‌ماه با گلوله به گردن، از میان ما رفت و دو پسر کوچک را بدون پدر گذاشت.