Javid Rezaei

من جاوید رضایی‌ام، اهل زنجان. تک‌فرزند خانواده‌ام بودم و دانش‌آموز دبیرستان. وقتی اسمم را جاوید گذاشتند، نمی‌دانستند روزی همین واژه پیشوند نام هزاران نفر خواهد شد؛ تا در نبودنشان، نامشان زنده بماند. هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، اولین شب فراخوان شاهزاده رضا پهلوی بود. او از مردم خواسته بود روزهای ۱۸ و ۱۹ دی به خیابان بیایند و خواسته‌شان را برای پایان این حکومت ویرانگر دیکتاتوری و آزادی ایران فریاد بزنند. نگران آینده‌ بودم و می‌دانستم برای داشتن زندگی بهتر باید کاری کنم. آن شب من هم به خیابان رفتم و کنار مردمی ایستادم که برای تغییر زندگی‌شان صدا بلند کرده بودند؛ مردمی که سلاحشان شعار بود. جمعیت زیادی در سبزه‌میدان زنجان جمع شده بود. میان جمعیت ایستاده بودم؛ صورتم را پوشانده بودم و فقط چشم‌هایم پیدا بود. یادم هست هیجان‌زده و خوشحال بودم. حال عجیبی داشتم؛ هیچ‌وقت آزادی را این‌قدر نزدیک حس نکرده بودم، که بتوان به آمدنش دل بست. می‌خواستم آن لحظه را ثبت کنم. دوربین تلفنم را باز کردم و از خودم فیلم گرفتم. بعدها روی این فیلم نوشتند: «دقایقی قبل از کشته‌شدن او.» آن لحظه نمی‌دانستم دارم آخرین لحظات زندگی‌ام را ثبت می‌کنم. این آخرین فیلمی شد که از خودم گرفتم؛ با برق امید در چشم‌هایم و لبخندی که از پشت صورت پوشیده‌ام، در نگاهم پیدا بود. دلم پر از آرزو بود و پیش رویم هزاران راه نرفته. دلم می‌خواست در آینده یک پژو ۴۰۵ سفید داشته باشم. آرزوی ساده‌ای بود برای نوجوانی که می‌خواست بزرگ شود، کار کند و کم‌کم به خواسته‌هایش برسد. موتورم را هم دوست داشتم. در عکس‌های زیادی کنار آن هستم. حالا آن مانده است و من نیستم؛ یادگاری از روزهایی که هنوز راه‌های زیادی برای رفتن داشتم. آن شب، دو گلوله‌ی جنگی فرصت بزرگ‌شدن و رسیدن به آرزوهایم را از من گرفت و دیگر به خانه برنگشتم. خانواده‌ام پنج روز دنبالم گشتند. به بیمارستان‌ها و کلانتری‌ها سر زدند و به امید پیدا کردن نشانی از من، هر دری را زدند. پنج روز میان امید و ناامیدی گذشت تا سرانجام، بیست‌وسوم دی‌ماه، خبر جان‌باختنم را شنیدند. همان روز پیکرم را در بهشت‌زهرای زنجان به خاک سپردند. چهاردهم اسفند، روز تولدم، دوباره دور هم جمع شدند؛ این بار کنار مزارم. کیک آورده بودند. موتورم را هم آورده و با گل آراسته بودند. ژاکتم را روی سنگ مزارم گذاشته بودند؛ کنار چیزهایی که هرکدام نشانی از زندگی من داشتند. مادرم گریه می‌کرد. روزی که باید با شادی در آغوشم می‌کشید، حالا کنار مزارم نشسته بود و تولدم را میان اشک‌هایش می‌گذراند. قرار بود آن روز شمع‌هایم را فوت کنم، کنار خانواده‌ام عکس بگیرم و یک سال دیگر به آرزوهایم نزدیک‌تر شوم. هفده‌سالگی از راه رسید، اما من به آن نرسیدم. از من، چشم‌های خندان آن شب را به یاد بسپارید؛ همان لحظه‌‌ای که میان جمعیت به آزادی دل بسته بودم.

جاویدنام، جاوید رضایی؛ نوجوانی ۱۷ ساله، تک‌فرزند خانواده، مهربان و دوست‌داشتنی که نامش برازندهٔ زندگی کوتاه اما پرمعنایش بود. او به موتورسواری علاقهٔ فراوان داشت و در میان دوستان و آشنایان به خوش‌قلبی، معرفت و رفتار صمیمانه شناخته می‌شد. پس از جان باختنش، بسیاری از نزدیکانش برای زنده نگه داشتن یاد و نام او، تصاویر و ویدیوهای متعددی از زندگی‌اش را در صفحات مختلف اینستاگرامی منتشر کرده‌اند و با انتشار عکس‌ها و خاطرات مشترک، از دل‌تنگی خود نوشتند و از ویژگی‌های انسانی و اخلاقی او یاد کردند. جاوید رضایی جوانی پر از آرزو، امید و انگیزه برای آینده بود. او با شجاعت و جسارت، رؤیای زندگی در جامعه‌ای آزاد را در سر می‌پروراند. اما این آرزوها در روز ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ روزی که بنا بر گزارش‌ها، بر اثر شلیک مستقیم گلولهٔ مأموران سرکوب جمهوری اسلامی جان خود را از دست داد و ناتمام ماند. براساس گزارش منتشرشده توسط ایران‌وایر، جاوید رضایی در سبزه‌میدان زنجان و مقابل کلانتری هدف گلوله قرار گرفت و در همان محل جان باخت. این گزارش همچنین به نقل از منابع آگاه می‌نویسد که برخی روایت‌ها از اصابت دو گلوله، یکی به پا و دیگری به سر او، حکایت دارند و به گفتهٔ همین منابع، پیکر جاوید پس از پنج روز به خانواده‌اش تحویل داده شد و روز ۲۳ دی‌ماه در بهشت‌زهرای زنجان به خاک سپرده شد. نزدیکان او می‌گویند جاوید نوجوانی زحمت‌کش بود که هم‌زمان با تحصیل در یک سوپرمارکت مشغول به کار بود. گفتنی است در گزارشی که از مراسم چهلم جاوید در ایندیپندنت فارسی منتشر شده حضار بر سر مزارش با شعار «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» یادش را گرامی داشتند.