نەمر آرش یزدانی همت‌آبادی

صبح‌ها میان شلوغی تهران مسافر جابه‌جا می‌کرد، گاهی در بازار طلاسازی کار می‌کرد، و لابه‌لای همه خستگی‌ها هنوز برای آینده‌اش درس می‌خواند. از آن مردهایی که زخم‌های زندگی را بی‌صدا تحمل می‌کنند. از آن‌هایی که یاد گرفته‌اند اگر کسی زمین افتاد، نباید رهایش کرد. هجدهم دی‌ماه، هفت‌حوض شبیه میدان جنگ شده بود. صدای تیر می‌آمد، مردم می‌دویدند، مغازه‌دارها کرکره‌ها را پایین می‌کشیدند و خیابان بوی باروت گرفته بود. در همان آشوب، دختری روی زمین افتاده بود. آرش می‌توانست مثل خیلی‌ها فقط رد شود. می‌توانست سرش را پایین بیندازد و خودش را نجات دهد. اما بعضی مردها، حتی وسط ترس هم نمی‌توانند بی‌تفاوت بمانند. برگشت. رفت سمت دختر زخمی. شاید فقط چند ثانیه طول کشید؛ چند قدم کوتاه میان دود و فریاد. اما همان چند قدم، تمام زندگی‌اش را از او گرفت. گلوله‌ها شلیک شدند. سه گلوله به پشت و کلیه‌هایش خورد. و آرش، همان‌جا روی آسفالت خیابان افتاد؛ در حالی که برای نجات جان یک انسان دیگر جلو رفته بود. بعد از آن، برای مادرش فقط چند وسیله باقی ماند. کراواتش. ساعتش. عینکش. فندکش. کارت ملی‌اش. مادر، تکه‌های باقی‌مانده از زندگی پسرش را کنار هم چید و از آن‌ها تابلویی ساخت؛ انگار می‌خواست از میان چند شیء بی‌جان، دوباره صورت پسرش را سرهم کند. انگار هر وسیله هنوز بوی دست‌های آرش را می‌داد. در ویدئویی که از او منتشر شد، تابلو را در آغوش گرفته بود؛ مثل مادری که تمام جهانش حالا داخل یک قاب جا شده باشد. چهلم آرش، مادرش میان گریه‌ها یک کبوتر سفید در دست گرفته بود. دست‌هایش می‌لرزید. کبوتر را آرام بوسید و گفت: «این رو می‌فرستم به آسمان به یاد تو… سلام منو به آرش برسون…» بعد صدایش شکست. ملتمسانه گفت: «توروخدا به خوابم بیا مامان…» و شاید دردناک‌ترین بخش هر مرگ همین باشد؛ این‌که یک مادر، بعد از رفتن پسرش، برای دیدنش دیگر نه در خانه را نگاه می‌کند، نه صدای کلید را می‌شنود، نه منتظر زنگ تلفن می‌ماند. فقط از آسمان خواهش می‌کند که اجازه دهد پسرش، فقط یک‌بار، در خواب به خانه برگردد.