Alireza Ghasimi

Javidnam Alireza Qasimi, a 23-year-old patriotic young man and computer engineering student, was killed on January 8 in Mashhad by direct gunfire from Islamic Republic terrorists. The Islamic Republic terrorists tried to pressure his family into declaring him a martyr, but the family never accepted.

علیرضا قسیمی را نزدیکانش بیشتر با خنده‌هایش به یاد می‌آورند؛ پسری آرام و خوش‌قلب که طاقت ناراحتی دیگران را نداشت و تا جایی که می‌توانست به اطرافیانش کمک می‌کرد. حتی دلخوری و قهر هم معمولاً برایش دوام زیادی نداشت؛ بیرون می‌رفت و وقتی برمی‌گشت، دوباره همان خنده روی لبش بود. علیرضا متولد ۱۷ مهر ۱۳۸۱ در مشهد، ۲۳ ساله و دانشجوی مهندسی کامپیوتر بود. تنها پسر خانواده بود و یک خواهر بزرگ‌تر داشت. ورزش بخش مهمی از زندگی علیرضا بود. بدنسازی را خیلی دوست داشت و برای داشتن بدنی ورزیده تمرین می‌کرد. تصویری که از یکی از حکم‌های قهرمانی او به‌جا مانده، نشان می‌دهد که در ۱۸ بهمن ۱۳۹۸ نیز در «مسابقات کاپ آزاد» WKO شرکت کرده و حکم قهرمانی گرفته بود. جزئیات مقام و رده‌ی مسابقه از اطلاعات موجود مشخص نیست، اما این حکم از سابقه‌ی ورزشی او در سال‌های نوجوانی خبر می‌دهد. علاقه‌ی دیگر علیرضا قهوه بود؛ علاقه‌ای که برایش فقط به نوشیدن قهوه محدود نمی‌شد. باریستایی را به‌صورت حرفه‌ای یاد گرفته بود و آرزو داشت روزی کافه‌ی خودش را راه بیندازد. می‌خواست مغازه‌ای داشته باشد، کار خودش را پیش ببرد و روی پای خودش بایستد. در کنار تحصیل در رشته‌ی مهندسی کامپیوتر و ورزش، این یکی از تصویرهایی بود که برای آینده‌اش ساخته بود: کافه‌ای متعلق به خودش و کاری که به آن علاقه داشت. اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ که با مطالبات اقتصادی از بازار تهران آغاز شده بود، در روزهای بعد به شهرهای مختلف ایران گسترش یافت. برای ۱۸ دی‌ماه نیز شاهزاده رضا پهلوی از مردم خواسته بود رأس ساعت هشت شب به خیابان‌ها بیایند. آن شب در مشهد نیز مردم به خیابان آمدند و علیرضا یکی از آن‌ها بود. او رأس ساعت هشت شب از خانه بیرون رفت و به منطقه‌ی بلوار وکیل‌آباد رفت. در جریان اعتراضات، مأموران کلانتری هفت‌تیر از پشت به علیرضا شلیک کردند و گلوله به ناحیه شکمش اصابت کرد. او را برای درمان به بیمارستان رساندند، اما شدت خون‌ریزی و دیر رسیدن به بیمارستان باعث شد علیرضا همان شب جانش را از دست بدهد. خانواده روز بعد برای تحویل گرفتن پیکرش اقدام کردند و پس از پیگیری و دوندگی فراوان، پیکر علیرضا را تحویل گرفتند. او روز جمعه ۱۹ دی در آرامگاه خواجه‌ربیع مشهد به خاک سپرده شد. اعمال فشارها با خاک‌سپاری پایان نیافت. از روز پس از مراسم، درخواست‌هایی مبنی بر «شهید» اعلام کردن او مطرح شد؛ در مراسم هفتم و چهلم نیز فضای شدید امنیتی برقرار بود. به گفته‌ی نزدیکان، مراسم زیر نظر نیروهای امنیتی برگزار شد، تک‌تیراندازها بر فراز غرفه‌ها مستقر بودند و از مراسم با پهپاد تصویربرداری می‌شد. برای خانواده‌ی علیرضا، از آن شب، جای تنها پسر خانه خالی ماند؛ پسری که حضورش با خنده و خوش‌قلبی گره خورده بود و حتی قهرهایش هم به لبخند ختم می‌شد. خواهر بزرگ‌ترش نیز برادری را از دست داد که تنها ۲۳ سال فرصت داشت در کنارش باشد. آنچه برای آن‌ها باقی ماند، عکس‌ها و فیلم‌ها و خاطره‌ی صدایی است که دیگر در خانه شنیده نمی‌شود.