Abbas Zahmatkesh

عباس، سی‌وپنج ساله بود و اهل نیشابور، کارگر بود و کار آزاد می‌کرد؛ از آن آدم‌هایی که زندگی‌شان با زحمت خودشان می‌گذرد. صبح به سر کار می‌رفت و تلاش می‌کرد خرج خانه و بچه‌ها را تأمین کند. آن زمان دو فرزند داشت؛ هلما و ابوالفضل. فرزند سومشان هم در راه بود و هنوز به دنیا نیامده بود. عباس آدم فداکاری بود. دلش برای مردم می‌سوخت و همیشه می‌گفت آدم نباید در برابر ظلم ساکت بماند؛ باید از حق دفاع کند. این حرف را زیاد تکرار می‌کرد، آن‌قدر که خانواده‌اش عباس را با همین حرف‌ها هم به یاد می‌آورند. ۱۹ دی‌ماه، در شلوغی‌های نیشابور، عباس به جمع معترضین پیوست. حوالی خیابان امیرکبیر سه گلوله‌ی جنگی به عباس اصابت کرد. گلوله‌ها به کلیه و کبدش آسیب زده بودند. او را به بیمارستان رساندند و کلیه و کیسه صفرا را از بدنش خارج کردند و آسیب‌های داخلی‌اش را ترمیم کردند. بعد هم برای ادامه‌ی درمان به مشهد، بیمارستان امام رضا، منتقلش کردند. روز اول، وقتی خانواده بالای سرش رفتند، عباس هوشیار بود. آن‌ها را می‌دید و با آن‌ها حرف می‌زد. همین باعث شده بود هنوز امید داشته باشند. با خودشان می‌گفتند حالش بد است، اما بالاخره بهتر می‌شود و به خانه برمی‌گردد. روز بعد دوباره او را به اتاق عمل بردند. بعد گفتند عفونت کرده، سموم بدنش را گرفته و امید زیادی به زنده ماندنش نیست. عباس به کما رفت. آن شب خانواده با همان امید و نگرانی به خانه برگشتند. صبح اما خبر رسید عباس دیگر زنده نیست. بعد فهمیدند که شب، بدون اطلاع خانواده، دستگاه‌های تنفسی و ونتیلاتور را از او جدا کرده‌اند. حتی پیکرش را هم به‌راحتی تحویل خانواده ندادند. گفتند باید سند بیاورند. خانواده سند بردند، اما باز هم پیکر را به خودشان تحویل ندادند. عباس را سوار ماشین کردند و به نیشابور فرستادند. وقتی خانواده به نیشابور رسیدند، مردم زیادی برای بدرقه‌ی عباس آمده بودند. همه می‌خواستند کنارش باشند و آخرین خداحافظی را با او انجام دهند، اما مراسم آن‌طور که خانواده می‌خواستند پیش نرفت. مأموران امنیتی وارد شدند و پدر عباس، حسن، را هم تهدید کردند که اگر مراسم شلوغ شود، ممکن است برای خانواده و پیکر عباس اتفاقی بیفتد. عباس سرانجام به خاک سپرده شد. چهلم او هم با حضور مردم برگزار شد و ویدئوهای زیادی از آن مراسم منتشر شد. باز هم خانواده نتوانستند آن‌طور که می‌خواستند عزاداری کنند. بعدتر تصویری از هلما و ابوالفضل منتشر شد؛ دو کودک خردسال که با گل و وسایل مدرسه‌شان به مزار پدر آمده بودند. عباس دیگر نبود که ببیند بچه‌هایش به مدرسه می‌روند، بزرگ می‌شوند و قد می‌کشند. و امیرعباس بعدها به دنیا آمد، اما پدرش را هیچ‌وقت ندید. حالا یک مادر مانده و سه فرزند؛ هلما و ابوالفضل که باید با خاطره‌ی پدر بزرگ شوند و امیرعباس که باید پدرش را از عکس‌ها و خاطرات دیگران بشناسد.