Iman Bahrami

یک هفته، هر روز به امید خبری، از بیمارستان به پزشکی قانونی و از سردخانه‌ای به سردخانه دیگر رفتند. خانواده ایمان بهرامی نمی‌دانستند او کجاست؛ تنها می‌دانستند که شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در میان اعتراضات گوهردشت کرج، دیگر به خانه بازنگشته است. پایان آن جست‌وجوی تلخ، در بهشت سکینه کرج رقم خورد؛ جایی که پدرش، سیروس، پیکر فرزندش را یافت. شدت جراحات به حدی بود که چهره ایمان دیگر قابل شناسایی نبود و خانواده تنها از روی خالکوبی روی بازو و خال روی پیشانی توانستند هویت او را تأیید کنند. ایمان بهرامی، متولد ۶ خرداد ۱۳۶۳، ۴۱ ساله، از شهروندان ساکن کرج بود. بر اساس گزارش‌های منتشرشده از سوی منابع مستقل، او در جریان اعتراضات مردمی هدف شلیک مستقیم مأموران امنیتی قرار گرفت. در خیابان هشتم، روبروی کلانتری گوهردشت، اصابت ۱۱ گلوله جنگی به صورت و سینه، زندگی او را در همان شب پایان داد؛ رویدادی که خانواده‌اش تا روزها از سرنوشتش بی‌خبر بودند. او نه یک چهره سیاسی شناخته‌شده، بلکه شهروندی عادی بود که در روزهای پرالتهاب اعتراضات در خیابان حضور داشت. اطلاعات رسمی درباره شغل یا فعالیت حرفه‌ای او منتشر نشده است، اما آنچه روشن است، نقش او در خانواده است؛ مردی که همسر داشت و پدر پسری ۱۲ ساله به نام آراد بود. پسری که از آن پس، باید سال‌های نوجوانی را بدون حضور پدر پشت سر بگذارد. چند هفته بعد، نام ایمان بهرامی در فهرست رسمی جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ نیز ثبت شد؛ نامی که در کنار هزاران نام دیگر، یادآور انسان‌هایی است که در آن روزها جان خود را از دست دادند. اما برای خانواده، ایمان، پسر سیروس، همسر یک زن و پدر آراد بود؛ مردی که خانه چشم‌انتظار بازگشتش ماند و سرانجام، تنها نشانه‌های باقی‌مانده بر بدنش، خانواده را به پایان تلخ آن انتظار رساند.