Tania Abbasi (Tania Abbasi Oghli Fakhrawar)

Tania Abbasi, a 21-year-old accounting student at Shahid Rajaee University in Karaj, died after being shot by security forces during protests in Tehran’s Niru Daryayi Street on the night of January 8, 2026. According to reports, Abbasi was attending the demonstration with her mother when she was shot from behind; she bled to death after security forces delayed her medical care and hospitals refused admission. Her family located her body three days later following an exhaustive search, and she was buried on January 11 under intense security pressure and strict state-imposed restrictions against public reporting.

شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، در محلهٔ نیروی دریایی رسالت تهران، تانیا عباس‌اوغلی فخرآور (عباسی)، دانشجوی حسابداری و والیبالیست ۲۱ ساله، در حالی که همراه مادرش در مسیر بازگشت به خانه بود، هدف شلیک مستقیم نیروهای وابسته به پایگاه ناحیه بسیج کربلا – منطقه ۴ تهران قرار گرفت. گلوله از پشت و در ناحیهٔ گردن به او اصابت کرد؛ در زمانی که نه در صحنهٔ درگیری بود و نه نقشی در اعتراضات خیابانی داشت. تنها می‌خواستند به خانه برسند. تانیا از نوجوانی در والیبال فعال بود؛ دختری پرانرژی، شاد و اجتماعی که در شبکه‌های اجتماعی نیز با همین تصویر شناخته می‌شد. او دانشجوی حسابداری در کرج بود و برای آیندهٔ ورزشی و شغلی‌اش برنامه داشت. آخرین جمله‌اش پیش از شلیک، جمله‌ای ساده و روزمره بود: «گشنمه…» قرار بود به خانه برسند و غذا بخورند؛ اما چند دقیقه بعد، زندگی او با یک شلیک پایان یافت. پس از تیراندازی، خانواده او را به بیمارستان الغدیر رساندند؛ اما طبق روایت‌های منتشرشده، بیمارستان از پذیرش او خودداری کرد. مادرش با پیکر نیمه‌جان دخترش دوباره راه افتاد و او را به بیمارستان شهدای تجریش رساند. آن‌جا نیز پذیرش با تأخیر و معطلی همراه بود؛ زمانی که برای نجات جان یک مجروح حیاتی است. در نهایت، بدون رسیدگی فوری، تانیا در آغوش مادرش جان سپرد. مادرش بارها گفته است: «بچه‌م تشنه و گشنه رفت…» پیکر او از بیمارستان به کهریزک منتقل شد و در ۲۱ دی به خانواده تحویل داده شد. منابع نزدیک به خانواده می‌گویند که از آنان تعهد گرفته شد مراسم خاک‌سپاری بدون تجمع و در سکوت برگزار شود؛ اقدامی که در موارد مشابه نیز گزارش شده و معمولاً برای جلوگیری از شکل‌گیری مراسم اعتراضی انجام می‌شود. تانیا عباسی اکنون در فهرست جان فدایان میهن دی‌ماه ۱۴۰۴ ثبت شده است؛ دختری ۲۱ ساله که زندگی‌اش در یک شب زمستانی پایان یافت. مادرش، که شاهد آخرین لحظات او بود، تنها یک خواسته را تکرار می‌کند: «اسم دخترم را صدا بزنید.» در صفحهٔ اینستاگرام مادر تانیا، پیش از این حادثه، ویدیوها و عکس‌های پر از شادی، خنده و زندگی دیده می‌شد؛ خانه‌ای که با حضور مادر و دختر روشن بود. اما حالا آن خانه در سکوتی سنگین فرو رفته است؛ نه صدای خنده‌ای، نه شوقی، نه زندگی‌ای. مادر تانیا در نخستین پست اینستاگرامی پس از خاک‌سپاری دخترش نوشت: «تک‌گل باغ زندگی‌ام، همدم و مونسم، دخترم تانیا… تو فقط دخترم نبودی؛ رفیقم بودی، خانواده‌ام بودی، همه‌چیزم بودی. شوق زندگی‌ام بودی، دختر قشنگم. مادر فدای اون چشای قشنگت… وجودم سوخت از رفتنت. تو همهٔ زندگی‌ام بودی؛ چطور با این داغ سر کنم؟ من بدون تو مگه می‌تونم زندگی کنم؟ تو دلیل زندگیم بودی. حالا بی‌تو انگار گم شدم، فلج شدم. منم با تو دفن شدم. مامان، پاشو بیا… بسه دوری. بیا با هم شوخی کنیم. خونه بدون تو ویرونس. من اصلاً بلد نیستم بدون تو سر کنم. من مامان توام و دیگه هیچ‌چی نیستم توی این دنیا. من یدونه دخترم رو می‌خوام. تو چراغ روشن دلم بودی… فدای خنده‌هات، فدای دستای قشنگت. مامانت بمیره این داغ برام تموم بشه…» روایت تانیا و غم جانکاه مادرش، روایت هزاران هزار خانواده‌ای است که زندگی‌شان در یک لحظه و با یک شلیک از هم پاشید؛ خانواده‌هایی که داغ‌شان نتیجهٔ تصمیم‌هایی است که سرنوشت انسان‌ها را بی‌رحمانه تغییر داد.